Σαντορίνη: Εξειδίκευση για τουρισμό όλο τον χρόνο

28 Οκτωβρίου, 2012

Παλαιότερες αναρτήσεις για το ίδιο θέμα: 

Πρωτοβουλία για χειμερινή περίοδο.

Χειμερινός τουρισμός στις Κυκλάδες.


Ο Δήμος Θήρας εστιάζει στο Ακρωτήρι, το ηφαίστειο, το περιβάλλον και τη γαστρονομία .

Στροφή στον θεματικό τουρισμό, με στόχο την επιμήκυνση της τουριστικής περιόδου, επιχειρεί η Σαντορίνη, ένα από τα πιο δυνατά brands προορισμών στη χώρα. Πέρα άλλωστε από τη διεθνή αναγνωρισιμότητα που έχει το νησί, χάρη στη μοναδικότητα της καλντέρας, ο προϊστορικός οικισμός στο Ακρωτήρι, που άνοιξε τον περασμένο Απρίλιο, ξανά από το 2005, με την κατασκευή του νέου βιοκλιματικού στεγάστρου από τον αρχιτέκτονα κ. Ν. Φιντικάκη και υπό την εποπτεία του αρχαιολόγου και διευθυντή ανασκαφής κ. Χ. Ντούμα, είναι ένας πολύ ισχυρός πόλος έλξης, που μπορεί να επαναπροσδιορίσει την εικόνα του νησιού, όχι μόνο για τους ταξιδιώτες αλλά και για τους επιβάτες της κρουαζιέρας, που το 2013 εκτιμάται ότι θα είναι χρονιά ρεκόρ.

Πηγή:   ezy.gr

Η Σαντορίνη άλλωστε είναι κορυφαίος προορισμός για τους επισκέπτες από Ασία που έρχονται στην Ελλάδα, ειδικά για ζευγάρια από την Κίνα που ταξιδεύουν ειδικά για να παντρευτούν με θέα την καλντέρα. Με βάση τα στοιχεία της κίνησης έως τον Αύγουστο του 2012οι επισκέπτες στη Σαντορίνη έφθασαν τους 1.246.256, κατά 15% λιγότεροι από την περσινή χρονιά. Από αυτούς 541.777 ήταν επιβάτες κρουαζιέρας, 352.449 επισκέπτες με τα πλοία της γραμμής, 156.797 αφίξεις από τις πτήσεις εσωτερικού και 195.233 από τις πτήσεις εξωτερικού. Σε ό,τι αφορά το σύνολο της χρονιάς, το 2011 οι επισκέπτες ανήλθαν σε 1.890.019, το 2010 σε 1.680.087 και το 2009 σε 1.734.467.
«Ο τουρισμός είναι πλέον η ραχοκοκαλιά της οικονομίας του νησιού και από τον τρόπο της ανάπτυξης του εξαρτώνται και η γεωργική παραγωγή και κάθε άλλη μορφής οικονομική και κοινωνική δραστηριότητα», τονίζει ο Δήμαρχος Θήρας κ. Α. Ζώρζος. Ο ίδιος σημειώνει την ανάγκη στροφής σε ειδικές μορφές, όπως ο φυσιολατρικός τουρισμός, ο αναρριχητικός, η γαστρονομία και ο οινοτουρισμός, αφού στο νησί υπάρχουν επισκέψιμα οινοποιεία. Ειδικό ενδιαφέρον εντοπίζεται στη γεωλογία, πέρα από τους εξειδικευμένους επισκέπτες που έρχονται στη Σαντορίνη για να μελετήσουν το ηφαίστειο, το οποίο εμφάνισε μία έξαρση στις αρχές του 2011. Σήμερα έχει επιστρέψει στην ήρεμη κατάσταση που βρισκόταν και πριν, όπως επιβεβαιώνει ο ηφαιστειολόγος Δρ Γ. Βουγιουκαλάκης.
Εν τω μεταξύ ο κ. Ζώρζος βρίσκεται σε συζητήσεις με τον Πιερ-Ιβ Κουστό, γιο του ωκεανογράφου και εξερευνητή Ζακ-Ιβ Κουστό, για τη δημιουργία ενός «υποθαλάσσιου οικοδιαχειριζόμενου πάρκου», ενώ σχετική μελέτη έχει ανατεθεί στο Πανεπιστήμιο Πειραιά. Σε εξέλιξη είναι μελέτη και για την κατασκευή δεύτερου τελεφερίκ στο νησί, με στόχο την καλύτερη εξυπηρέτηση των επιβατών κρουαζιέρας.
«Η Δημοτική Αρχή θεωρεί ότι η τουριστική ανάπτυξη δεν πρέπει να γίνεται σε βάρος του περιβάλλοντος και της ποιότητας ζωής των κατοίκων του νησιού και είναι αποφασισμένη να κινηθεί προς αυτή την κατεύθυνση», υπογραμμίζει ο κ. Ζώρζος. Στο πλαίσιο αυτό, επισημαίνει το συλλογικό αίτημα για την επέκταση της απόστασης προστασίας του αιγιαλού από τα 150 μέτρα που έχει γνωμοδοτήσει η Πολιτεία, στα 500 μέτρα. Ενώ αναφερόμενος στο ναυάγιο του κρουαζιερόπλοιου Sea Diamond της εταιρίας Louis Cruises τον Απρίλιο του 2007, δηλώνει ότι το 2012 κατέθεσε δύο αγωγές στην εταιρία για αποζημίωση 80 εκατ. ευρώ για ειδική βλάβη και για την ανέλκυση του πλοίου που βρίσκεται ακόμα στον βυθό της καλντέρας.
Ταυτόχρονα για την προβολή της Σαντορίνης ο Δήμος προχώρησε στη δημιουργία νέου ταξιδιωτικού website http://www.santorini.gr, ενώ θα συμμετέχει στη φετινή Διεθνή Εκθεση Τουρισμού στο Λονδίνο WTM που πραγματοποιείται από τις 5 έως τις 8 Νοεμβρίου.
Στο νησί υπάρχουν 48.000 κλίνες και το εφέτος λειτούργησαν 500 νέες. Ο στόχος της επιμήκυνσης της τουριστικής περιόδου αποτελεί προτεραιότητα, τόσο για την τοπική αρχή, όσο και για τους επιχειρηματίες, επισημαίνει ο κ. Κ. Κωνσταντινίδης, πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της εταιρίας Ηλιότοπος ΑΕ που διαχειρίζεται το ομώνυμο ξενοδοχείο στο Ημεροβίγλι της Σαντορίνης. Με αυτή την άποψη συντάχθηκαν πέρυσι πάνω από 20 τουριστικές επιχειρήσεις και εστιατόρια του νησιού, που αποφάσισαν να παραμείνουν ανοικτά για τη χειμερινή περίοδο ή τουλάχιστον στο μεγαλύτερο μέρος της. Εφέτος η προσπάθεια συνεχίζεται για δεύτερη χρονιά, όμως για τους περισσότερους επιχειρηματίες στο νησί «η τάση είναι να κλείσουν» όπως τονίζει ό ίδιος, εξηγώντας ότι η επιτυχία του εγχειρήματος θα πείσει για την ανάγκη να παραμείνουν ανοιχτοί και τους χειμερινούς μήνες.

Σαντορίνη: Κάτω από το στέγαστρο του Ακρωτηρίου

22 Οκτωβρίου, 2012

Επίσκεψη στον προϊστορικό οικισμό – 14 στρέμματα ανασκαμμένου αρχαιολογικού χώρου

Σαντορίνη: Κάτω από το στέγαστρο του Ακρωτηρίου

Αν δεν ήταν το ηφαίστειο, σήμερα δεν θα υπήρχε Σαντορίνη όπως την ξέρουμε, πολλώ δε μάλλον δεν θα υπήρχε Ακρωτήρι. Οσο κι αν αυτό φαίνεται σκληρό, είναι η πραγματικότητα που θα άκουγα να επαναλαμβάνεται πολλές φορές στη διάρκεια μιας πρόσφατης επίσκεψης στο νησί.

Για τον αρχαιολόγο κ. Χρίστο Ντούμα, το όνομα αλλά και η ζωή του οποίου έχουν συνδεθεί άρρηκτα με τον προϊστορικό οικισμό, και τον πλέον ειδικό για ένα νησί σαν κι αυτό, τον ηφαιστειολόγο κ. Γιώργη Βουγιουκαλάκη  τα πράγματα είναι ξεκάθαρα.

Το ηφαίστειο που έδωσε και πήρε ζωές και πολιτισμούς σε βάθος πολλών χιλιετιών εξακολουθεί να ορίζει τη ζωή των ανθρώπων. Το καμπανάκι λοιπόν, που κτύπησε πριν από ενάμιση περίπου χρόνο, όταν δόθηκαν τα πρώτα σήματα για ενδεχόμενη έκρηξη έθεσε τους πάντες σε εγρήγορση.

Φυσικά θα ήταν μία από τις συνήθεις, που συμβαίνουν ανά τακτικά διαστήματα, όπως βεβαιώνει ο κ. Βουγιουκαλάκης, παρ’ όλα αυτά η ανησυχία υπήρχε. Τελικά όμως ο συναγερμός έληξε, χωρίς επεισόδιο προς αγαλλίαση των πάντων και για του λόγου το αληθές ο ηφαιστειολόγος επρόκειτο να αναχωρήσει την επαύριο από το νησί, ήσυχος.

Στο ενδιάμεσο θα είχε δώσει όλες τις πληροφορίες για το ηφαίστειο της Σαντορίνης και την καταστροφή του οικισμού ενώ ο καθηγητής κ. Ντούμας θα μιλούσε για το Ακρωτήρι και τον πολιτισμό του και θα ξεναγούσε μία ομάδα ελλήνων και ξένων δημοσιογράφων, καλεσμένων του δημάρχου Θήρας κ. Ζώρζου στο εξαιρετικό, βιοκλιματικό στέγαστρο που καλύπτει την ανασκαφή.

Ηταν άνοιξη του 1613 π.Χ., το πολύ πρώτες μέρες του καλοκαιριού, όταν ξύπνησε το ηφαίστειο της Σαντορίνης, όπως λέει ο κ. Βουγιουκαλάκης. Σπόροι και γυρεόκοκκοι από ελιές, κωνοφόρα δέντρα, αμπέλια, δημητριακά και άλλα φυτά, που έχουν ανακαλυφθεί στο στρώμα των υλικών της έκρηξης μαρτυρούν την εποχή.

Για τη χρονολογία, όμως, που έχει αλλάξει αρκετές φορές τις τελευταίες δεκαετίες – ανάλογα με μεθόδους μέτρησης και επιστήμονες – φαίνεται, ότι μόλις τώρα μπορούμε να είμαστε περισσότερο ασφαλείς.

Ενα κλαδί ελιάς με ρίζες και φύλλα, που βρέθηκε στην καλδέρα του ηφαιστείου της Θήρας, επέτρεψε τη χρονολόγηση με ραδιενεργό άνθρακα και ο κ. Βουγιουκαλάκης προσδιορίζει πλέον την έκρηξη του ηφαιστείου της Σαντορίνης, που ήταν «η μεγαλύτερη που έχει γνωρίσει το ανθρώπινο είδος τα τελευταία 10.000 χρόνια», όπως λέει, στο 1613 π.Χ. (συν-πλην 13 χρόνια).

Καθισμένοι στο μικρό αμφιθέατρο του Ακρωτηρίου παρακολουθούμε τον ηφαιστειολόγο που έχει μελετήσει τη Μινωική έκρηξη να περιγράφει την εξέλιξη του φαινομένου, όπως μπορεί να αναπλασθεί σήμερα. Εν ολίγοις η διάρκεια της έκρηξης, που έγινε σε τρεις φάσεις, πρέπει να ολοκληρώθηκε σε δύο ή τρία εικοσιτετράωρα, που προφανώς έμοιαζαν σαν η γη να ξαναγεννιόταν.

Η Σαντορίνη και τα κοντινά νησιά σε ακτίνα 50-60 χιλιομέτρων καταστράφηκαν ολοσχερώς, ο ηφαιστειακός χειμώνας που απλώθηκε έως τις περιοχές του ανατολικού Αιγαίου και της Μικράς Ασίας κράτησε δύο χρόνια, η θερμοκρασία έπεσε κατά δύο – τρεις βαθμούς, τα αλλεπάλληλα παλιρροϊκά κύματα, ύψους ως και 12 μέτρων είχαν σαρώσει τις ακτές των κοντινών νησιών και της βόρειας Κρήτης μέσα σε 20 λεπτά.

Οσο για τους κατοίκους είναι αδύνατο να σώθηκαν, όπου κι αν είχαν προφθάσει να πάνε, όσα πλοία κι αν είχαν…

Ίσως αν εντοπισθεί το αρχαίο λιμάνι όπου είναι πιθανό να είχαν καταφύγει οι άνθρωποι τις τελευταίες, δραματικές ώρες της πόλης τους, να υπάρξουν απαντήσεις.

Αγνωστο, εξάλλου, πότε κατοικήθηκε εκ νέου το νησί. Θα χρειάστηκαν περί τα 50 – 60 χρόνια ώστε να επανέλθει σε μία κατάσταση που να επιτρέπει την ανθρώπινη διαβίωση, επισημαίνει ο κ. Βουγιουκαλάκης. Τα αμέσως επόμενα, ανθρώπινα ίχνη όμως εμφανίζονται γύρω στον 13ο – 12ο π.Χ. αιώνα (με τα έως τώρα δεδομένα τουλάχιστον), όπως διευκρινίζει ο κ. Ντούμας.

Εξαιρετική εμπειρία όμως, την οποία – αν και περασμένος Οκτώβρης – απολαμβάνουν πολλοί τουρίστες είναι η επίσκεψη στο στέγαστρο, που καλύπτει περί τα 14 στρέμματα ανασκαμμένου αρχαιολογικού χώρου. Πρόκειται φυσικά για μία υπερκατασκευή, ο σχεδιασμός της οποίας έγινε από τον αρχιτέκτονα κ. Νίκο Φιντικάκη, απόντα, αν και δικαιολογημένα από τη συγκεκριμένη ξενάγηση, για τον οποίο ο κ. Ντούμας είχε να πει ιδιαίτερα καλά λόγια για τη σύλληψη της ιδέας, τον σεβασμό στα μνημεία και την αποτελεσματικότητα στην εξεύρεση λύσεων.

Μεγαλύτερο προσόν του στεγάστρου αυτού όμως – απολύτως ασφαλές πλέον, μετά την περιπέτεια της πτώσης ενός τμήματός του λόγω αστοχίας υλικών, όπως κατέληξαν οι έρευνες – είναι ότι απ’ έξω δεν φαίνεται!

Στο εσωτερικό στα «συν» του είναι η σταθερή, ευχάριστη θερμοκρασία του χώρου, παρά τη μεγάλη ζέστη εξωτερικά.

Ακόμη, ο φυσικός φωτισμός, η καθαρότητα, η ευκρίνεια, τα χρώματα, η απλότητα της κατασκευής, που δείχνουν ιδιαίτερο σεβασμό στη θαμμένη πόλη, η οποία διατηρήθηκε χάρη στην κάλυψή της από τα παχιά στρώματα ελαφρόπετρας και τέφρας από την ηφαιστειακή έκρηξη.

Αρνητική ωστόσο η πρώτη εντύπωση του οικισμού, καθώς η διαδρομή που ακολουθεί ο επισκέπτης περπατώντας σε μία ξύλινη ράμπα που περιτρέχει τον αρχαιολογικό χώρο από ανατολικά και σε αρκετό ύψος από τα κατάλοιπα δίνει μία εικόνα δυσνόητη, με τα μισοθαμμένα σπίτια να μοιάζουν με σωρούς από πέτρες.

Στη συνέχεια όμως όλα γίνονται καλύτερα. Η ράμπα διαχωρίζεται και αποκτά διακλαδώσεις, οι διαδρομές κατεβαίνουν στο επίπεδο της ανασκαφής και επιτέλους πατάμε στα δρομάκια όπου περπατούσαν και οι κάτοικοί του χωριού καθημερινά. Εκείνοι βέβαια δεν γνώριζαν το τσιμέντο που μπήκε τώρα για την προστασία των ερειπίων αλλά έφτιαχναν τους δρόμους τους λιθόστρωτους.

Τα σπίτια τους είχαν δύο και τρεις ορόφους και πολλά δωμάτια. Τα πλούσια ήταν κτισμένα με πελεκητές πέτρες – γι΄ αυτό αποκαλούνται «ξεστές» –, ενώ τα υπόλοιπα από τούβλα λάσπης ενισχυμένα με άχυρα, ξύλα και γύψο. Με ξύλα και καλάμια έφτιαχναν τις στέγες και από πάνω έβαζαν πατημένο χώμα για δροσιά το καλοκαίρι και ζέστη τον χειμώνα. Ιδέα, που ακολουθεί και σημερινό βιοκλιματικό στέγαστρο.

Στην τριγωνική πλατεία του οικισμού ορισμένα από τα οικήματα μπορεί να ήταν καταστήματα, όπως λέει ο κ. Ντούμας, λίγο πιο κάτω μάλιστα πάνω από μία χαμηλή πόρτα υπάρχουν ακόμη οι τρύπες από τα δοκάρια, που στήριζαν ένα σκέπαστρο. Δύο τριβεία για σπόρους στην είσοδο και το εσωτερικό του σπιτιού αποδεικνύουν μία από τις ασχολίες των ανθρώπων, ενώ λίγο πιο κάτω έχουν απομείνει οι μύλοι του αλέσματος.

Άλλωστε – όπως θα συνέβαινε και στη συνέχεια στην Ελλάδα για πολλούς αιώνες – το ισόγειο ήταν αποθήκες, εργαστήρια ή μύλοι και αντίστοιχα οι πάνω όροφοι ήταν οι χώροι διαμονής των κατοίκων. Μόνο τέσσερα σπίτια έχουν ανασκαφεί πλήρως, λέει ο κ. Ντούμας και άλλα τρία μερικώς.

Εδώ βρέθηκαν διάφορα σκεύη και καλάθια με το περιεχόμενό τους καμιά φορά, δίχτυα, αγκίστρια, ακόμη και έπιπλα, όπως κρεβάτια και ένα ιδιαίτερης τέχνης τραπέζι.

Οι τοιχογραφίες που κάλυπταν το εσωτερικό των σπιτιών, όχι μόνον δείχνουν μία υπέροχη ζωγραφική αλλά αποτελούν πολυτιμότατη πηγή πληροφοριών για την κοινωνία, τη θρησκεία, το εμπόριο και τις άλλες ασχολίες των ανθρώπων.

Λίγο αργότερα στα εργαστήρια του Ακρωτηρίου θα βλέπαμε μερικές από αυτές τις τοιχογραφίες, υπέροχες πλην άγνωστες στο μεγάλο κοινό εξ αιτίας της έλλειψης εκθεσιακού χώρου. «Θα ήθελα ένα μουσείο για να εκτεθούν, δεν το αξίζει το Ακρωτήρι;», λέει ο κ. Ντούμας.

Επί του παρόντος όμως, άλλες είναι οι ελλείψεις. Πληροφοριακές πινακίδες δεν έχουν ακόμη τοποθετηθεί, αν και ο καθηγητής βεβαιώνει, ότι σε έναν μήνα περίπου θα είναι έτοιμες.

Άγνωστο, ωστόσο, πότε θα υλοποιηθούν οι εκθέσεις με ευρήματα των ανασκαφών μέσα στον αρχαιολογικό χώρο, κάτι που θα εμπλουτίσει δυναμικά το σύνολο και θα συντελέσει στην αντίληψη της καθημερινής ζωής των ανθρώπων.

Χωρίς αυτές το έργο θα είναι πάντα ανολοκλήρωτο. Φυσικά περιμένει κανείς να ανοίξει γρήγορα και το κυλικείο, για το οποίο έχει προκηρυχθεί από το Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων σχετικός διαγωνισμός.

Έξω από τον οικισμό πια καθώς περπατούμε στο καλοστρωμένο, βοτσαλωτό δάπεδο ανάμεσα σε χαμηλά τοιχία φτιαγμένα από αδρές, ηφαιστειακές πέτρες, κόκκινες και μαύρες το τοπίο είναι ξερό, με μόνες νησίδες πρασινάδας την περίφημη, σαντορινιά κάπαρη. Ο κρόκος που συνέλεγαν οι περίφημες Κροκοσυλλέκτριες των τοιχογραφιών του Ακρωτηρίου δεν φυτρώνει πια εδώ.

Από το Βήμα


Το Ακρωτήρι στο «Μένουμε Ελλάδα»

12 Απριλίου, 2012

Αφιέρωμα και σύνδεση με την Σαντορίνη για το άνοιγμα του αρχαιολογικού χώρου του Ακρωτηρίου στην Σαντορίνη. Συνέντευξη του Υφ. Πολιτισμού και εικόνες από το εσωτερικό του χώρου. Δείτε το αφιέρωμα από το «Μένουμε Ελλάδα».

Πηγή: ΝΕΑ ΤΗΣ ΣΑΝΤΟΡΙΝΗΣ


Video: Άνοιξε σήμερα το Ακρωτήρι

11 Απριλίου, 2012

 

Πρώτος έκοψε σήμερα εισιτήριο στις Ανασκαφές Ακρωτηρίου ο Υφυπουργός πολιτισμού κ. Αλιβιζάτος. Οι ανασκαφές επιτέλους άνοιξαν και ο Υφυπουργός υποδέχθηκε τους πρώτους επισκέπτες που μπήκαν στον χώρο ενημερώνοντάς τους ότι μετά από 7 χρόνια είναι οι πρώτοι που μπαίνουν στο Ακρωτήρι, έναν από τους σπουδαιότερους αρχαιολογικούς χώρους στον κόσμο. Ο κ. Αλιβιζάτος ευχαρίστησε με δηλώσεις του τον Δήμαρχο Θήρας για την συνεργασία του και την προσπάθεια που κατέβαλε για την λειτουργία των Ανασκαφών και σημείωσε ότι σήμερα είναι μια Ιστορική μέρα για την Σαντορίνη, την Ελλάδα αλλά και για όλο τον κόσμο καθώς όλοι μπορούν να θαυμάσουν τους θησαυρούς του Ακρωτηρίου. Από την πλευρά του ο Δήμαρχος Θήρας, φανερά συγκινημένος, τόνισε ότι οι Ανασκαφές άνοιξαν εξ αιτίας του κ. Αλεβιζάτου ο οποίος πήρε πάνω του το θέμα και κατάφερε σε λίγες μέρες να ξεπεράσει τα προβλήματα που είχαν παρουσιαστεί. Αναλυτικό ρεπορτάζ και βίντεο σε λίγο.

 Δείτε το video στο site santorininews.

Επίσης δείτε το ιστορικό του αρχαιολογικού χώρου από την πένα του κου Δ Πράσσου. Το αναδημοσιεύω από τον Ιωσήφ βέβαια.

Είναι γεγονός! Εδώ και λίγες ώρες ο αρχαιολογικός χώρος του Ακρωτηρίου Θήρας, είναι ανοιχτός και πάλι στο ευρύ κοινό. Μια ιδιαίτερα σημαντική ημέρα για το νησί και την Ιστορία του. Απο εδώ και πέρα πρωταρχικό μέλημα πρέπει να είναι η Σωστή Δια- Χείριση του  Πλούτου των Ανασκαφών και η όσο το δυνατόν καλλίτερη ανάδειξή τους.
Το παρακάτω «Χρονικό των Ανασκαφών¨» είχε γραφτεί  από τον Δημήτρη Πράσσο, φυσικά πριν την επαναλειτουργία του χώρου, και γι αυτό επέλεξα να μην παραλείψω τίποτα:
Πηγή αναφοράς εδώ ( www.santorinibusiness.com)

 


Ανακοίνωση του Δήμου Σαντορίνης για το Ακρωτήρι.

20 Μαρτίου, 2012

Image

Σύμφωνα με ανακοίνωση του Δήμου Σαντορίνης,

Με τον Υφυπουργό Πολιτισμού και Τουρισμού κ. Αλιβιζάτο συναντήθηκε την Δευτέρα 19.3 ο Δήμαρχος Θήρας κ. Νικόλαος Ζώρζος, στην Αθήνα, στο πλαίσιο των κλιμακούμενων ενεργειών του Δήμου για την επαναλειτουργία του Αρχαιολογικού Χώρου του Ακρωτηρίου. Είχε προηγηθεί τηλεφωνική επικοινωνία με τη Γενική Γραμματέα του ίδιου Υπουργείου κ. Μενδώνη.
Ο κ. Αλιβιζάτος ενημέρωσε τον Δήμαρχο ότι έχουν πραγματοποιηθεί  ήδη δύο συσκέψεις, έχουν εντοπισθεί τα θέματα που καθυστερούν την έναρξη της λειτουργίας του χώρου και ότι καταβάλεται τεράστια προσπάθεια από πλευράς ηγεσίας του Υπουργείου προς την «Εν Αθήναις Αρχαιολογική Εταιρεία» να κλείσουν τα τυπικά ανοικτά ζητήματα.
Ο κ. Αλιβιζάτος εμφανίστηκε πεπεισμένος ότι το θέμα θα λήξει πριν το Πάσχα και διαβεβαίωσε ότι θα κάνει το ανθρωπίνως δυνατόν να τηρήσει την υπόσχεσή του.
Πηγή: exoumekaileme.


Αναφορά από τα «Νέα» στην Ομιλία Ντούμα.

4 Φεβρουαρίου, 2011

Το πρώτο πιάτο περιλαµβάνει πίτα και µιαε ξέχουσα λιχουδιά, χοχλιούς. Για δεύτερο σερβίρεται σουβλάκι κατσικίσιο ή γίδα βραστή, ενώ για απεριτίφ προτείνεται χυµός από εξωτικό ρόδι ή σταφύλι.

Το µενού δεν είναι έµπνευση ενός ακόµη master chef από εκείνους που έχουν κατακλύσει την τηλεοπτική οθόνη, αλλά οι αγαπηµένες γεύσεις των κατοίκων που έζησαν τη 2η χιλιετία π.Χ. στην προϊστορική Θήρα. Φαγητά, υλικά και σκεύη (από σουβλάκια έως χύτρες) που «πάγωσαν» κάτω από την ηφαιστειακή λάβα και κατάφεραν να αντέξουν ώς τις µέρες µας για να αποκαλυφθούν από τη σκαπάνη του Χρίστου Ντούµα σ’ έναν από τους σηµαντικότερους οικισµούς τού προϊστορικού Αιγαίου, του Ακρωτηρίου. Και τα οποία παρουσίασε σε διάλεξη που έδωσε χθες στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών στο πλαίσιο του συνεδρίου του IMIC, µε θέµα «Από την ανάγκη στην απόλαυση. Οι διατροφικές συνήθειες στο Ακρωτήρι της Εποχής του Χαλκού».

«Η πόλη του Ακρωτηρίου ήταν δηµιούργηµα µιας κοινωνίας οικονοµικά εύρωστης και µε επαφές που της προσέδιδαν χαρακτήρα κοσµοπολίτικο. Και η ποικιλία εδεσµάτων και ποτών που άµεσα ή έµµεσα αποκαλύπτουµε το επιβεβαιώνει.

Μόνο µια εύπορη κοινωνία µπορεί όχι να ανταποκριθεί αποτελεσµατικά στην κάλυψη των καθηµερινών αναγκών αλλά και να µετατρέψει την κάλυψη της βασικής ανάγκης σε απόλαυση, χωρίς να φτάσει στη χλιδή» επισήµανε ο ανασκαφέας του κλειστού από το 2005 αρχαιολογικού χώρου µετά την κατάρρευση του βιοκλιµατικού στεγάστρου,του οποίου η αποκατάσταση αναµένεται να ολοκληρωθεί στο τέλος Μαΐου. Εφευρετικοί οι κάτοικοι της προϊστορικής Θήρας, αναγκάστηκαν να µπουν στην κουζίνα µε τα λιγοστά υλικά που τους έδινε το άνυδρο νησί. Τα αιγοπρόβατα κατείχαν την πρώτη θέση σε ποσοστό 80%, τα χοιρινά ακολουθούσαν µε 19% ενώ µόλις 1% της διατροφής κάλυπταν τα ζώα από κυνήγι και τα βοοειδή που δεν µπορούσαν να εκτραφούν στη φτωχή σε λιβάδια Θήρα.

Κυδώνια, χτένια, αχινοί, πεταλίδες, πορφύρα – καταναλωνόταν και ως τροφή εκτός από τη χρήση της για παραγωγή χρώµατος – και βεβαίως ψάρια φρέσκα και παστωµένα είχαν βασικό ρόλο στη διατροφή. Σύκα (οι σπόροι τους βρέθηκαν στα κατακάθια των υπονόµων) και αµύγδαλα ήταν επίσης ψηλά στις προτιµήσεις, ενώ δεν αποκλείεται να γνώριζαν και τοµέλι, όπως δείχνει το κερί που είχε χρησιµοποιηθεί ως  µονωτικό υλικό για τη στεγανοποίηση πιθαριών.

Κι αν το κριθάρι –σπανιότερα το στάρι –, το λαθούρι, τα µπιζέλια, η φάβα και οι φακές ήταν τα κατεξοχήν σιτηρά και όσπρια που έτρωγαν οι κάτοικοι του Ακρωτηρίου, εντυπωσιακό είναι πως δεν έτρωγαν ελιές. «Η απουσία ολόκληρων ελαιοπυρήνων από τις αποθήκες του Ακρωτηρίου δείχνει ότι ο καρπός της ελιάς δεν φυλασσόταν ως διατροφικό είδος. Αντίθετα, η πληθώρα θρυµµατισµένων ελαιοπυρήνων µαρτυρεί σύνθλιψη και πολτοποίηση του καρπού για εξαγωγή ελαιολάδου» τόνισε ο κ. Ντούµας.

Στις εξωτικές γεύσεις δε συµπεριλαµβάνονται το ρόδι που ήρθε από την περιοχή της Κασπίας και το κρασί, το οποίο εισήχθη από τη Γεωργία στις αρχές της 2ης χιλιετίας π.Χ. Στη Θήρα η παραγωγή του είχε µια πρωτοτυπία: τοποθετούσαν ένα κοφίνι ασβέστη µέσα στον ληνό, ως ένα είδος φίλτρου καθαρισµού του µούστου.

Ο καρπός της ελιάς δεν φυλασσόταν ως διατροφικό είδος, αλλά τον πολτοποιούσαν για εξαγωγή ελαιόλαδου

Πηγή


Ανοίγει το Ακρωτήρι

17 Νοεμβρίου, 2010

Μόλις έπεσε στην αντίληψή μου το άρθρο αυτό της ΜΑΡΙΑΣ ΘΕΡΜΟΥ από το «Βήμα»

Με την αποκατάσταση ως το τέλος του έτους του στεγάστρου του ο προϊστορικός οικισμός στο Ακρωτήρι θα ανοίξει για το κοινό.

Ως τις 31 Δεκεμβρίου, ενδεχομένως και νωρίτερα, το στέγαστρο του Ακρωτηρίου της Σαντορίνης  θα έχει αποκατασταθεί, ενώ στις 31 Μαΐου 2011 το έργο θα παραδοθεί ολοκληρωμένο στους αρχαιολόγους προκειμένου να οργανώσουν τον χώρο ώστε να ανοίξει για το κοινό. Το επεισόδιο της πτώσης τμήματος του στεγάστρου, που εκτός των άλλων στοίχισε τη ζωή σε έναν άνθρωπο, θα θεωρείται λήξαν.

Ωστόσο θα έχει περάσει από τότε (23 Σεπτεμβρίου 2005) πολύ περισσότερος χρόνος από τον απαιτούμενο για την αποκατάσταση της ζημιάς, η οποία προκλήθηκε από αστοχία υλικών, στατική ανεπάρκεια, κατασκευαστική διαδικασία κτλ. Οι συνέπειες αυτής της καθυστέρησης άλλωστε μετρήθηκαν πολλαπλώς όσον αφορά τον τουρισμό αλλά και τα αρχαία, δηλαδή τον προϊστορικό οικισμό του Ακρωτηρίου της Θήρας, που παρέμεινε εγκλωβισμένος και απροσπέλαστος για επιστήμονες και επισκέπτες.

Ενας Βρετανός και ένας Ελβετός είναι σήμερα επικεφαλής του έργου, ύστερα από την ανάθεσή της μελέτης για τα αίτια της πτώσης και την αποκατάσταση του στεγάστρου στην εταιρεία Οve Αrup & Ρartners. Τρεις γερανοί εργάζονται αυτή τη στιγμή πυρετωδώς και, όπως λέει ο καθηγητής Αρχαιολογίας κ. Χρ. Ντούμας, το μόνο πρόβλημα είναι ο καιρός, αφού οι άνεμοι εμποδίζουν το έργο τους. Το σημείο «μηδέν» πλησιάζει καθώς απομένει ακόμη να τοποθετηθούν τέσσερις κολόνες από τις 94 που στηρίζουν το προστατευτικό στέγαστρο.

«Η βλάβη επέφερε αλλαγές σε όλη την έκταση του στεγάστρου, στα σεισμικά εφέδρανα και στις κολόνες που το στηρίζουν» λέει ο αρχιτέκτονας του βιοκλιματικού στεγάστρου κ.Ν. Φιντικάκης. Οπως εξηγεί, η στέγη αντικαταστάθηκε ολόκληρη και αποτελείται πλέον από συμπαγή μεταλλικά δοκάρια, ενώ αντικαταστάθηκαν επίσης όλες οι κολόνες και τα σεισμικά εφέδρανα. Πάνω από τη μεταλλική στέγη θα τοποθετηθούν οι μονώσεις ενώ, σύμφωνα με τον αρχικό σχεδιασμό, στην επιφάνεια του στεγάστρου θα φυτευθεί πρασινάδα.

Σύμφωνα με τον κ. Φιντικάκη, οι εργασίες που απομένουν είναι η τοποθέτηση της ψευδοροφής, τα κουφώματα για τις περιμετρικές πόρτες και τα παράθυρα, καθώς και οι διάδρομοι (εντός και εκτός). Ηδη ολοκληρώθηκε ο βιολογικός καθαρισμός ενώ βρίσκεται σε εξέλιξη η απομάκρυνση του ενδιάμεσου παταριού που είχε τοποθετηθεί επάνω από τα αρχαία για την προστασία τους.

«Το αρχαιολογικό έργο σταμάτησε στο Ακρωτήρι την ημέρα του δυστυχήματος. Ετσι έμεινε στη μέση η μουσειολογική μελέτη για την ανάδειξη των αρχαίων. Δεν σημαίνειδηλαδή ότι επειδή τέλειωσε το στέγαστρο ολοκληρώθηκαν όλα. Εχουμε σοβαρό έργο μπροστά μας από τη στιγμή που θα μας το παραδώσουν» τονίζει ο κ. Ντούμας. Συγκεκριμένα, εντός του αρχαιολογικού χώρου απομένει η χάραξη διαδρόμων για τους επισκέπτες, η ανάδειξη των κτιρίων του οικισμού και οι θεματικές εκθέσεις με αρχαία ευρήματα που θα τοποθετηθούν σε ξύλινες προθήκες, κλειστές με γυαλί. « Το Ακρωτήρι είναι μια αρχαία πόλη, δεν είναι μουσείο, γι΄ αυτό όλες οι επεμβάσεις που θα γίνουν στον αρχαιολογικό χώρο απαιτούν προσοχή.

Οι προθήκες δεν θα πρέπει να συγχέονται με τα αρχαία αλλά ούτε και να προκαλούν μεγάλη αντίθεση» επισημαίνει ο κ. Ντούμας. Εξωτερικά προβλέπονται η χάραξη διαδρομής από τον δρόμο ως την είσοδο του αρχαιολογικού χώρου (περί τα 150 μέτρα) και ειδικός χώρος για επισκέπτες και ξεναγούς στην είσοδο.

Υπενθυμίζεται ότι κύριος του έργου είναι η Αρχαιολογική Εταιρεία και ανάδοχος η J&Ρ- Αβαξ. Οσο για τον προϋπολογισμό του, παραμένει 30 εκατ. ευρώ.

Εκταση 13,5 στρέμματα, «ζωή» 300 χρόνια
Το στέγαστρο του Ακρωτηρίου άρχισε να κατασκευάζεται το 2000, προκειμένου να αντικαταστήσει το αρχικό, που ήταν πρόχειρο.

Πρόκειται για βιοκλιματική κατασκευή από ανοξείδωτο χάλυβα, ξύλο και χώμα και έχει πρόβλεψη ζωής 300 χρόνων.

Καλύπτει 13,5 στρέμματα ανασκαμμένου αρχαιολογικού χώρου, ο οποίος αποτελεί μικρό τμήμα(!) της πόλης που άνθησε στο Αιγαίο τη 2η χιλιετία π.Χ.

Το Ακρωτήρι ήρθε στο φως από τον αρχαιολόγο Σπυρίδωνα Μαρινάτο το 1967.

Πηγή