Εστίαση πρωταθλητές στα εγκαίνια και στα λουκέτα

Μαρτίου 13, 2017
Η επιχειρηματικότητα ανάγκης που παρατηρείται στην Ελλάδα προ και εν μέσω κρίσης είναι εμφανής άλλωστε και στα ακόλουθα στοιχεία: το 2016, όπως και το 2012, την πρώτη θέση από πλευράς συστάσεων καταλαμβάνουν τα καφέ-μπαρ (1.955 επιχειρήσεις ή το 19,1% του συνόλου) και στη δεύτερη ακολουθεί η συναφής κατηγορία των εστιατορίων (1.535 επιχειρήσεις ή το 15% του συνόλου της λιανικής). Οι δύο αυτές κατηγορίες κατέχουν, όμως, την πρωτιά και στα «λουκέτα». Το 2016 διεγράφησαν από το ΓΕΜΗ 1.852 επιχειρήσεις καφέ-μπαρ και 1.269 εστιατόρια. Χωρίς, βεβαίως, το παραπάνω να σημαίνει ότι όλες οι περιπτώσεις δραστηριοποίησης στη μαζική εστίαση είναι ευκαιριακές.
Εστίαση, κομμωτήρια, καφέ, πρωταθλητές στα εγκαίνια, πρωταθλητές και στα λουκέτα
ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΑΝΙΦΑΒΑ

Αγοράζουμε λιγότερο ψωμί και γάλα, κόψαμε το κάπνισμα ή προμηθευόμαστε λαθραία τσιγάρα, αλλά για να αισθανθούμε καλύτερα πηγαίνουμε αρκετά συχνά στο κομμωτήριο. Πρόκειται για μερικές από τις καταναλωτικές τάσεις που διαμορφώθηκαν σταδιακά από το 2010 και μετά στην ελληνική κοινωνία, προκαλώντας –σε συνδυασμό με μια σειρά κανονιστικών αλλαγών– ανακατατάξεις του επιχειρηματικού χάρτη, ειδικά σε ό,τι αφορά το κρίσιμο για την ελληνική οικονομία κομμάτι των λιανικών πωλήσεων. Τάσεις που αποτυπώνονται στα στοιχεία του Γενικού Εμπορικού Μητρώου, τα οποία επεξεργάστηκε και ανέλυσε η Endeavor Greece και παρουσιάζει σήμερα η «Καθημερινή». Πρόκειται για στοιχεία που αφορούν ειδικά τις λιανικές πωλήσεις, συμπεριλαμβανομένου του κλάδου εστίασης.

Η μείωση των αγορών που θεωρούνται ακόμη και περιττές, όπως για παράδειγμα τα γλυκά σε συνδυασμό με την απελευθέρωση του λεγόμενου bake off (ολοκλήρωση έψησης κατεψυγμένης ζύμης) εντός των σούπερ μάρκετ οδήγησε σε δραστική συρρίκνωση των αρτοποιείων – ζαχαροπλαστείων. Οι καταναλωτές δεν προμηθεύονται από τους φούρνους της γειτονιάς ούτε τα προϊόντα γάλακτος, προτιμώντας τις προσφορές που έχουν τη δυνατότητα να κάνουν τα σούπερ μάρκετ στα επώνυμα προϊόντα ή τα φθηνότερα γάλατα ιδιωτικής ετικέτας. Ετσι, ενώ το 2012 ιδρύθηκαν 417 φούρνοι – ζαχαροπλαστεία, το 2016 οι συστάσεις ήταν μόλις 162, ενώ την ίδια χρονιά ήταν πολύ περισσότερα τα «λουκέτα» στην κατηγορία (226).

Θεαματική, επίσης, είναι η μείωση το 2016 σε σύγκριση με το 2012 της ίδρυσης νέων περιπτέρων. Ετσι, ενώ το 2012 τα περίπτερα αποτελούσαν την κατηγορία λιανικής που βρισκόταν στην πέμπτη θέση από πλευράς νέων συστάσεων (753), το 2016 ιδρύθηκαν μόλις 242 νέα περίπτερα (μείωση 68%), ενώ την ίδια χρονιά έκλεισαν 383. Η υπερφορολόγηση των καπνικών προϊόντων οδήγησε στη μείωση των πωλήσεων νόμιμων ειδών της κατηγορίας, ενώ η κρίση προκάλεσε επίσης τη μείωση της αγοράς εφημερίδων και περιοδικών, αλλά και σοκολατοειδών – ζαχαρωδών που αποτελούν τις λεγόμενες «αυθόρμητες αγορές». Τον κλάδο επηρέασαν και οι αλλεπάλληλες αλλαγές στο καθεστώς αδειοδότησης με την απελευθέρωση αρχικά της χορήγησης αδειών το 2011, αλλά με μερική επαναρρύθμιση στη συνέχεια το 2014 και το 2015.

Στα… μαγκάλια

Η αύξηση της τιμής του πετρελαίου θέρμανσης που οδήγησε στο να θεωρείται το καλοριφέρ πολυτέλεια και τα ελληνικά νοικοκυριά να έχουν ως μοναδική πηγή θέρμανσης τα τζάκια ή τα αυτοσχέδια μαγκάλια προκάλεσε τα πρώτα χρόνια της κρίσης τη σύσταση σωρείας επιχειρήσεων που πωλούσαν καυσόξυλα. Ωστόσο, σε σύγκριση με το 2016 οι συστάσεις μειώθηκαν κατά 91%. Η μαζική δημιουργία επιχειρήσεων που είναι αποτέλεσμα πρόσκαιρων τάσεων οδηγεί βραχυπρόθεσμα και σε μαζικά λουκέτα, επισημαίνουν τα στελέχη της Endeavour Greece.

Η επιχειρηματικότητα ανάγκης που παρατηρείται στην Ελλάδα προ και εν μέσω κρίσης είναι εμφανής άλλωστε και στα ακόλουθα στοιχεία: το 2016, όπως και το 2012, την πρώτη θέση από πλευράς συστάσεων καταλαμβάνουν τα καφέ-μπαρ (1.955 επιχειρήσεις ή το 19,1% του συνόλου) και στη δεύτερη ακολουθεί η συναφής κατηγορία των εστιατορίων (1.535 επιχειρήσεις ή το 15% του συνόλου της λιανικής). Οι δύο αυτές κατηγορίες κατέχουν, όμως, την πρωτιά και στα «λουκέτα». Το 2016 διεγράφησαν από το ΓΕΜΗ 1.852 επιχειρήσεις καφέ-μπαρ και 1.269 εστιατόρια. Χωρίς, βεβαίως, το παραπάνω να σημαίνει ότι όλες οι περιπτώσεις δραστηριοποίησης στη μαζική εστίαση είναι ευκαιριακές. Ο καλλωπισμός, πάντως, εξακολουθεί να θεωρείται σημαντικός με συνέπεια τα κομμωτήρια – επιχειρήσεις περιποίησης νυχιών να βρεθούν το 2016 στην πρώτη πεντάδα των επιχειρήσεων με τις περισσότερες συστάσεις, αλλά και με τις περισσότερες διαγραφές, αν και το ισοζύγιο παραμένει θετικό.

Συνολικά, σε όλες τις κατηγορίες λιανικής το 2016 ιδρύθηκαν 10.228 νέες επιχειρήσεις, κατά 41% λιγότερες σε σύγκριση με το 2012. Το χειρότερο, βεβαίως, ήταν το αρνητικό ισοζύγιο για το 2016, καθώς οι διαγραφές ήταν 10.925, δηλαδή περισσότερες κατά 697 από τις συστάσεις

Print


ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΚΑΤΑΚΤΗΜΕΝΟΙ

Μαρτίου 25, 2013

Μια μέρα που πρέπει να κοιτάξουμε βαθιά μέσα μας για να δούμε αλήθειες ξεχασμένες, ακουμπισμένες σε σκονισμένα και αραχνιασμένα ράφια της ψυχής μας… Αξίζει να το διαβάσεις

Μπορούμε σήμερα να αποφασίσουμε ξανά, ο καθένας για τον εαυτό του και όλοι μαζί, ποιοι είμαστε. Τι είναι σημαντικό και τι όχι. Τι αξίζει να προσπαθήσουμε μέχρι τέλους. Ποια λόγια αξίζει να πούμε προτού φύγουμε, πώς αξίζει να σταθούμε και απέναντι σε τι, προτού πεθάνουμε. Κι αυτό, μπορούμε να το κάνουμε, ακόμη και νηστικοί, άνεργοι και άστεγοι. Ήταν όμως αδύνατον να το κάνουμε χορτάτοι και υποταγμένοι, με έναν εαυτό-καταναλωτή, εξαρτημένο και ευχαριστημένο.

Κοιτάξου στον καθρέφτη

Αλκίνοος Ιωαννίδης

Δεν θα πω για τους άλλους. Λίγο με ενδιαφέρει η ποιότητα και η στάση τους σε τέτοιες στιγμές. Ούτε και περίμενα καλύτερη αντιμετώπιση. Όσο και να τους βρίσω, χαϊδεύω τα αυτιά μας και τίποτα δεν αλλάζει. Θα πω για εμάς, και συγχωρήστε με:

Έρχεται η μέρα που η μάσκα τραβιέται βίαια. Η μέρα που το αληθινό μας πρόσωπο φανερώνεται, θέλουμε-δεν θέλουμε, αφτιασίδωτο και τρομακτικά αληθινό. Πρέπει να το κοιτάξουμε, είναι θέμα ζωής και θανάτου. Πρέπει να το ρωτήσουμε, να μας πει ποιοι είμαστε. Γιατί μόνο αυτό γνωρίζει.

Γυρνάμε απότομα, για να αντικρίσουμε μια τρύπα στον καθρέφτη. Πού απουσιάζει το πρόσωπό μας; Το ξεχάσαμε σε μικρά, ταπεινά, εγκαταλελειμμένα σπίτια, στη σκόνη χαμηλών, πλίνθινων ερειπίων, στους τάφους αγράμματων, ακατέργαστα σοφών παππούδων. Εκεί αφήσαμε θαμμένες τις αληθινές καλημέρες, τη συγκίνηση των στίχων, την αλληλεγγύη των ανθρώπων και ότι πολύτιμο δεν μετριέται σε χρήμα. Έκτοτε, προχωρήσαμε στον «σύγχρονο κόσμο» απρόσωποι, γυμνοί, παλεύοντας να κρατήσουμε το νήμα της ύπαρξής μας άκοπο, μέσα σε εποχές δύσκολες, μέσα σε ένα τοπίο που δεν μας μοιάζει.

Γίναμε αρχοντοχωριάτες, επενδύοντας στα χειρότερα χαρακτηριστικά των δύο συνθετικών της λέξης. «Έχω γάμο», λέγαμε και στεκόμασταν καλοντυμένοι σε γκαζόν ξενοδοχείων, με φακελάκια στα χέρια, χωρίς αληθινή, από καρδιάς ευχή. «Και οι γάμοι μας, τα δροσερά στεφάνια και τα δάχτυλα, γίνουνται αινίγματα ανεξήγητα για την ψυχή μας». Ούτε αινίγματα, ούτε τίποτε. Όλα απαντημένα, όλα πεζά. Μεγάλα και άδεια. Απομείναμε αναίσθητοι μπροστά στο ιερό, ζώντας ένα γυαλιστερό, αντιαισθητικό, άχαρο, ανέραστο, ανίερο, ξοδεμένο παρόν. Χωρίς μνήμη, χωρίς όνειρο, διαζευγμένοι από το είναι μας.

Τα καλύτερα παιδιά μας τα πουλήσαμε. Τα αφήσαμε να σπαταλούν τη ζωή τους σε λογιστικά βιβλία, σε γραφεία εταιρειών, σε άψυχους λογαριασμούς. Τα κάναμε σκλάβους με τίτλους διευθυντικού στελέχους. Τα ταΐσαμε χρήματα, τα σπουδάσαμε χρήματα, τα μάθαμε να σκέφτονται χρήματα, να υπηρετούν χρήματα, να ονειρεύονται χρήματα, να παντρεύονται χρήματα, να γεννάνε χρήματα, να είναι χρήματα. Μιλούν άπταιστα τα χειρότερα Αγγλικά (αυτά της δουλειάς) και άθλια τα καλύτερα Ελληνικά (τα Κυπριακά). Όταν τα χρήματα λείψουν, από πού θα κρατηθούν;

Αντικαταστήσαμε το γλέντι στην πλατεία του χωριού με το σκυλάδικο. Τον έρωτα με το στριπτιζάδικο. Τα αναγκαία για την επιβίωση, με ένα τζιπ γεμάτο άχρηστα ψώνια. Τον ελεύθερο χρόνο με την υπερωρία. Κάναμε το παιγνίδι των παιδιών υπερπαραγωγή, σε πάρτι γενεθλίων κατά παραγγελία. Ξεχάσαμε ποια είναι τα βασικά συστατικά της ύπαρξής μας, ως ατόμων και ως κοινωνίας, αντικαθιστώντας τα με ότι μάς γυάλισε στη βιτρίνα. Γίναμε ότι μας έπεισε ο διαφημιστής, η τηλεόραση ή το περιοδικό να γίνουμε. Καταντήσαμε οπαδοί ομάδων, φανατικοί, με μαχαίρια και μίσος. Έφηβος, προτού σιχαθώ όλες τις ομάδες εξίσου, ήμουν με την Ομόνοια. Μια μέρα που έπαιζε με το ΑΠΟΕΛ, αρρώστησε ο τυμπανιστής των αντιπάλων. Ήρθαν στην άλλη κερκίδα και μου ζήτησαν να πάω στη δική τους, για να παίξω το τύμπανο. Πήγα ευχαρίστως.

Πέρασε ο καιρός, αλλάξαμε. Ξεχάσαμε. Χωριστήκαμε σε κόμματα και τα ψηφίσαμε τυφλά, διχαστήκαμε με τρόπο αταίριαστο στην ιστορία και την παράδοσή μας. Σε μια σταλιά τόπο, λέγαμε «οι άλλοι». Πήραμε τα χειρότερα χαρακτηριστικά της Ελλάδας και τα κάναμε αξιώματα.

Να πάει στο καλό τέτοιος εαυτός, να μην ξανάρθει. Καθόλου μην τον κλάψουμε, καθόλου μη μας λείψει. Στον αγύριστο!

Πέρασαν χρόνια. Το κορίτσι από τις Φιλιππίνες έκλαιγε κρυφά στο κρεβάτι του για το παιδί και τη μάνα που άφησε για να σερβίρει καφέ τον κύριο Πάμπο, που έγινε σερ, για να σιδερώνει τα ακριβά βρακιά της κυρίας Αντρούλλας, που έγινε μάνταμ. Η κοπέλα θα γυρίσει φτωχή στο Μπάγκιο Σίτι ή στη Μανίλα. Θα αγκαλιάσει τη μάνα της, θα φιλήσει το παιδί της. Εμείς, πού επιστρέφουμε;

Τι μένει όταν ο σερ και η μάνταμ, έκπληκτοι, χάνουν το αυτοκίνητο, την υπηρέτρια, το λούσο και το σπίτι τους; Τι κρατιέται αναλλοίωτο μέσα στον χρόνο, κάτω από την επιφάνεια που βουλιάζει; Πού ακριβώς βρίσκεται ανεξίτηλα χαραγμένος ο βαθύς Χαρακτήρας που μας επιτρέπει, όταν όλα αλλάζουν, να λέμε ακόμη «Εμείς»;

Μπορούμε σήμερα να αποφασίσουμε ξανά, ο καθένας για τον εαυτό του και όλοι μαζί, ποιοι είμαστε. Τι είναι σημαντικό και τι όχι. Τι αξίζει να προσπαθήσουμε μέχρι τέλους. Ποια λόγια αξίζει να πούμε προτού φύγουμε, πώς αξίζει να σταθούμε και απέναντι σε τι, προτού πεθάνουμε. Κι αυτό, μπορούμε να το κάνουμε, ακόμη και νηστικοί, άνεργοι και άστεγοι. Ήταν όμως αδύνατον να το κάνουμε χορτάτοι και υποταγμένοι, με έναν εαυτό-καταναλωτή, εξαρτημένο και ευχαριστημένο.

Μείναμε σε σκηνές, στο ύπαιθρο, για χρόνια. Χάσαμε για πάντα τα σπίτια, τα χωριά και τις ζωές μας. Περιμέναμε κάθε μέρα, για χρόνια, αγνοούμενους που δεν γύρισαν. Για δεκαετίες, ακούγαμε αεροπλάνο και στρέφαμε έντρομοι τα μάτια στον ουρανό. Χιαστί ταινίες στα παράθυρα, μη σπάσουν από τον βομβαρδισμό που μπορούσε ανά πάσα στιγμή να ξαναρχίσει. Τα παιδιά που έβγαλαν το σχολείο διαβάζοντας με το κερί στα αντίσκηνα, χειμώνες στη σειρά, βρίζονταν στην Ελλάδα από τους Ελλαδίτες, γιατί τους έτρωγαν τις θέσεις στα πανεπιστήμια. Η Μεγάλη Μαμά τίποτα δεν κατάλαβε. Κι ακόμη δεν καταλαβαίνει. Γιατί, μπορεί η Κύπρος να είναι ελληνική, όμως, πόσο λίγο κυπριακή είναι η Ελλάδα! Πόσο λίγο ελληνική είναι η Ελλάδα!

Επιτρέψαμε στους μικρούς πολιτικούς ενός αδύναμου και απροστάτευτου τόπου, να συμπεριφέρονται σαν άρχοντες αυτοκρατορίας. Να υπηρετούν κόμματα και τσέπες, σαν να μην υπάρχει απειλή, κίνδυνος και γκρεμός, σαν να είναι αδύνατον από τη μια μέρα στην άλλη να γίνουμε μπουκιά στο στόμα κροκοδείλων. Είδαμε τα τρυφερά, αγνά χαμόγελα των παιδιών του Απελευθερωτικού Αγώνα να χρησιμοποιούνται από βάρβαρους, απαίδευτους «πατριώτες» με ξυρισμένα κεφάλια, φαλακρούς «απ’ έξω κι από μέσα». Ζήσαμε την αδικία, την απώλεια, την εγκατάλειψη. Τα ξέρουμε όλα, τα είδαμε όλα, τα ζήσαμε όλα. Τώρα θα φοβηθούμε;

Όταν κλαίγαμε το ’74, κλαίγαμε για τα σπίτια μας. Σήμερα θα κλάψουμε για τις επαύλεις μας; Τότε, κλαίγαμε για το χωριό μας. Θα κλάψουμε σήμερα για την τράπεζα; Τότε, για τους τάφους των γονιών μας. Σήμερα για τα χρέη μας; Τότε, για τις ζωές μας. Σήμερα για τις δουλειές μας; Δεν νομίζω…

Η κοινωνία μας, αυτή η διαλυμένη, πιέζοντας ασταμάτητα την όποια επίσημη πολιτική ηγεσία, αλλά και πέρα απ’ αυτήν, θα αναπτύξει μηχανισμούς στήριξης των ανέργων, θα φροντίσει τα παιδιά της. Όχι από ελεημοσύνη. Από αλληλεγγύη. Και με τη γνώση πως, αν ο διπλανός δεν ζει καλά, κανείς δεν ζει καλά. Γιατί, ότι ποτέ μας κράτησε σ’ αυτόν τον τόπο, ήταν ένας ιδιόμορφος, ποιητικός, παράλογα ωραίος κοινωνικός ιστός, που αυτοπροστατεύεται και που μας προστατεύει. Αυτός είναι που ανάγκασε τους βουλευτές να πουν, για μια έστω στιγμή, «Όχι».

Το «Όχι» της Κυπριακής Βουλής, είναι σημαντικότερο απ’ ότι κάποιοι χαιρέκακοι μπορούν να υποψιαστούν. Κι ας επιστρέψει η Βουλή εκλιπαρώντας τους Τροϊκανούς, κι ας πέσει στα γόνατα, κι ας τους γλύψει τα πόδια, μετά. Κι ας χάσουμε περισσότερα. Γιατί, για μια στιγμή έστω, έμοιασε η Δημοκρατία να έχει νόημα, ένα νόημα ξεχασμένο εδώ και δεκαετίες. Έμοιασαν, έστω και για μια στιγμή, οι εκπρόσωποι να εκπροσωπούν πράγματι. Η στιγμή καταγράφεται και μένει, δημιουργώντας προηγούμενο, παρά την όποια κατάληξη. Και το γεγονός πως το προηγούμενο δημιουργήθηκε από μισή μερίδα τόπο, αγαπητοί λογικοί λογιστές, το κάνει ακόμη σημαντικότερο. Τίποτα «δικό σας» δεν θα μείνει ποτέ στην Ιστορία, να σηματοδοτεί, να καθορίζει, ή έστω να θυμίζει κάτι υπαρξιακά σημαντικό. Αφήστε μας να το χαρούμε. Δεν μας προσφέρονται συχνά τέτοιες χαρές.

Αυτό το «Όχι», φαίνεται να είχε και χειροπιαστά αποτελέσματα: Εκτός από τη δυνατότητα μη φορολόγησης των μικροκαταθετών, εκτός από το χρονικό περιθώριο που έδωσε για τη νομοθετική ρύθμιση του περιορισμού των συναλλαγών και τη δημιουργία Ταμείου Αλληλεγγύης, που μπορούν να παίξουν σημαντικά θετικό ρόλο στο μέλλον, έδωσε και τη δυνατότητα, έστω σπασμωδικά, έστω την τελευταία στιγμή, έστω με απογοητευτικό αποτέλεσμα, να μετρηθούν οι δυνάμεις και οι «φιλίες», τόσο της Κύπρου, όσο και της Ελλάδας. Βοήθησε να καθαρίσει το τοπίο, να τελειώσουμε με ψευδαισθήσεις, να καταλάβουμε ξανά το πόσο μόνοι είμαστε, το πόση ευθύνη έχουμε. Θα ήμασταν αφελείς αν πιστεύαμε πως με ένα «Ναι» θα σώζαμε κάτι, ας πούμε τη Λαϊκή Τράπεζα ή την Κύπρου (αλήθεια, πόσο «δική μας» μπορεί να είναι μια τράπεζα;) και μαζί τις δουλειές, ή τους κόπους μιας ζωής που τους εμπιστευτήκαμε. Ξέρουμε καλά πως ότι έμεινε εκτεθειμένο (το γιατί είναι μια άλλη κουβέντα, που ελπίζω πως θα γίνει), ούτως ή άλλως, και με τα «Ναι» και με τα «Όχι», θα κατασπαραχθεί.

Δυστυχώς, δεν ήταν δυνατόν να υπάρχει “plan B”. Θα ήταν αδύνατον να έχει εκπονηθεί από ανθρώπους της γενιάς μου και της προηγούμενης, από ανθρώπους βουτηγμένους στην κατανάλωση, στο εφήμερο, στο συμφέρον, στο νεοπλουτισμό και στο τίποτε, μια πολιτική που να έχει βάθος και σοβαρότητα. Κι όμως, αυτοί οι άνθρωποι, χωρίς δικλίδες ασφαλείας, χωρίς λογική, είπαν ενστικτωδώς “Όχι”. Έστω και για μια στιγμή. Ένα “Όχι” καταστροφικό και λυτρωτικό μαζί, που εσείς, αγαπητοί Ελλαδίτες μνημονιακοί, πολιτικοί και δημοσιογράφοι, με πρόσχημα το καλό μας, δεν θα πείτε ποτέ. Θα προτιμήσετε να καταστραφούμε εξίσου, λέγοντας “Ναι”.

Οι Κύπριοι προσφυγοποιούμαστε ξανά στην ίδια μας την πατρίδα. Χάνουμε ξανά τη ζωή όπως τη χτίσαμε, όπως νομίζουμε πως τη διαλέξαμε, όπως νομίσαμε πως μας ανήκει. Και φοβόμαστε. Είναι ανθρώπινο. Όμως, τι πραγματικά φοβόμαστε; Ότι θα πεινάσουμε; Πεινάσαμε και παλιότερα. Ότι θα κρυώσουμε; Κρυώσαμε χρόνια. Ότι θα μείνουμε μόνοι; Πάντα μόνοι ήμασταν. Ότι θα πονέσουμε; Από πόνο άλλο τίποτε… Ότι θα μας κατακτήσουν; Πάντα κατακτημένοι υπήρξαμε.

Θα τα καταφέρουμε, το ξέρουμε καλά! Γιατί, τελικά, δεν φοβόμαστε τίποτε. Γιατί, τελικά, το μόνο που φοβόμαστε, είναι το υποχρεωτικό κοίταγμα στον καθρέφτη. Το μόνο που μας φοβίζει, είναι το μόνο που πραγματικά έχουμε: το αληθινό μας πρόσωπο. Ας το ξεθάψουμε, ας το θυμηθούμε, ας το κοιτάξουμε. Ενώ όλοι, φίλοι και εχθροί, μας αγριοκοιτάζουν, ενώ η μάσκα μας πέφτει νεκρή, αυτό θα μας χαμογελάσει.

Πηγή: alkinoos.gr

 


Τι δαπάνες έκοψαν τα νοικοκυριά;

Φεβρουαρίου 9, 2013

Κοίτα που φτάσαμε Έλληνας και ταβέρνα «Μια σχέση μίσους»

Τι δαπάνες έκοψαν τα νοικοκυριά;

Πώς αντιμετωπίζουν τα ελληνικά νοικοκυριά την κρίση; Φυσικά με μείωση των δαπανών για τις ανάγκες τους.

Σύμφωνα με έρευνα, οι Έλληνες καταναλωτές «έκοψαν» σε ποσοστό που αγγίζει το απόλυτο νούμερο την διασκέδαση, και το φαγητό έξω. Η Μείωση φτάνει στο 93%. Η ταβέρνα, και το εστιατόριο έγινε για τους λίγους. Το αυξημένο ΦΠΑ, αλλά και η ακρίβεια, καταστούν αδύνατη την διασκέδαση.

Καθημερινά πολλά σπίτια μένουν χωρίς ρεύμα. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι σε ποσοστό 69,8% αφήνουν απλήρωτους τους λογαριασμούς. Η μεγαλύτερη όμως ντροπή για την πολιτεία, έτσι όπως κατάντησε αυτόν τον λαό, είναι να μην μπορεί να ζεσταθεί μέσα στο ίδιος του το σπίτι. Η αύξηση των τιμών των καυσίμων, είχε σαν αποτέλεσμα την κατακόρυφη ζήτηση πετρελαίου. Έτσι οι καταναλωτές, μετά το φαγητό σε κάποιο εστιατόριο, κόβουν και την θέρμανση σε ποσοστό που φτάνει 83,2%.

Η κίνηση στους δρόμους έχει μειωθεί αισθητά. Η βενζίνη είναι ακριβή, η ανεργία μεγάλη, με αποτέλεσμα, οι καταναλωτές να έχουν μειώσει τις μετακινήσεις τους σε ποσοστό 79,4% . Σύμφωνα με τον πίνακα που δημοσίευσε  ο ελεύθερος τύπος, οι καταναλωτές μείωσαν σε ποσοστό 69,7% τα είδη διατροφής, 5,2% τα ποτά και τα τσιγάρα, ενώ οι μειώσεις σε φάρμακα και περικοπές στην υγεία φτάνει το 26,9%.

Εκεί που ακόμη οι Έλληνες δεν έκοψαν, ή έκοψαν περιορισμένα είναι η εκπαίδευση, καθώς οι μειώσεις φτάνουν στο 14,7%.

Πηγή:briefingnews.gr

Η Λύση στην κρίση.

Ιανουαρίου 29, 2013

Βάλτε τα παιδιά στην δουλειά…

Διακεκριμένος σεφ από ηλικία 11 ετών

Στην ηλικία των 14 ετών τα περισσότερα παιδιά δηλώνουν την προτίμησή τους σε φαγητά όπως οι πίτσες και τα χάμπουργκερ, όμως δεν ισχύει το ίδιο και για τον νεαρό σεφ Flynn McGarry, ο οποίος έχει προχωρήσει τόσο πολύ τις μαγειρικές του ικανότητες που ένα από τα πιο φημισμένα εστιατόρια στο Μπέβερλι Χιλς αποφάσισε να τον προσλάβει.

 

Ο Flynn μαγείρεψε για περισσότερα από 120 άτομα ένα μενού 18 πιάτων.

Ο νεαρός σεφ είχε ήδη καταπλήξει διάσημους σεφ και κριτικούς κουζίνας από την ηλικία των 11.

Την επόμενη εβδομάδα ο μικρός μάγειρας από το San Fernando Valley θα αναλάβει την κουζίνα του εστιατορίου BierBeisl στο Μπέβερλι Χιλς. Θα ετοιμάσει ένα μενού 12 πιάτων για 40 άτομα, τα οποία θα πληρώσουν 160 δολάρια το άτομο για να δοκιμάσουν τις συνταγές του.

Όλα ξεκίνησαν επειδή το φαγητό που του έφτιαχνε η μητέρα του δεν του άρεσε, δήλωσε στο ABCNews ο Flynn.

Πέρα από τις «guest εμφανίσεις» που κάνει ως σεφ σε διάφορα εστιατόρια, ο Flynn και η μητέρα του αποφάσισαν να δημιουργήσουν γευστικές βραδιές στο σαλόνι του σπιτιού τους κάθε μήνα, τις οποίες ονόμασαν «Eureka».
Διακεκριμένος σεφ από ηλικία 11 ετών (5)
Παρότι η οικογένεια ισχυρίζεται ότι δεν έγινε για οικονομικούς λόγους, χρεώνει 150 δολάρια το κεφάλι για να δοκιμάσουν τα πιάτα του Flynn.


Δείτε Περισσότερα: otherside.gr


Σκληρές αλήθειες, αλλά ΑΛΗΘΕΙΕΣ !

Ιανουαρίου 18, 2013

Σε ταρακουνάει είτε συμφωνείς είτε διαφωνείς

Γροθιά στο στομάχι.

Του Βασίλη Μαχιά 
Στο http://www.protagon.gr/ 

Εγκατέλειψα την Ελλάδα προ εφταετίας. Τις καλές εποχές δηλαδή. Ολυμπιακοί, ευρωπαϊκό, Eurovision και καφάσια οι άδειες σαμπάνιες στη Μύκονο. 
«Που πας;», με ρωτούσαν απορημένοι οι φίλοι μου. «Πουθενά δεν θα βρεις καλύτερα!». 
Τώρα πια η στάση τους έχει αλλάξει. «Μη τυχόν και γυρίσεις! Καλά είσαι εκεί. Δεν παλεύεται εδώ η κατάσταση.». 
Όχι, ουδεμία αίσθηση διορατικότητας είχα για τα δεινά που έμελε να ακολουθήσουν. Προφήτης δεν είμαι, πόσο δε μάλλον σοφός. 
Πολύ απλά δεν είχα «δόντι», κομματικό μέσο, γνωριμίες ή οικογενειακή επιχείρηση. Αλλά ούτε και τη διάθεση να ανταγωνιστώ αυτούς που τα είχαν. Με λίγα λόγια, καμία τύχη. Είχα ανάγκη από ένα σύστημα που να προστατεύει τον πολίτη από την ανομία. Ένα σύστημα που να αποδέχεται ως αλήθεια το αυτονόητο, να επιβραβεύει το άριστο και να απορρίπτει τον παραλογισμό. 
Τα κουβαδάκια μου, δηλαδή, και σε άλλη παραλία!

Θα μου πείτε τώρα, δικαίως, «τι δουλειά έχεις εσύ να εκφέρεις άποψη για τα τεκταινόμενα; Τι σε κόφτει; Αφού είσαι αμέτοχος, δεν σε αγγίζουν ούτε το μεσοπρόθεσμο, ούτε οι οριζόντιες μειώσεις μισθών και συντάξεων.»  Οι πιο παθιασμένοι θα βιαστούν να με κρίνουν. «Έξω από το χορό πολλά τραγούδια λες. Δεν κάθεσαι στα αυγά σου εκεί στο Λονδίνο και άσε μας εμάς να κάνουμε ό,τι νομίζουμε.» Σωστό, εν μέρει. Αλλά επειδή ακριβώς είμαι αμέτοχος διαθέτω και το εξής πλεονέκτημα. Βλέπω τα πράγματα αποστασιοποιημένος από πάθη και συγκινησιακές φορτίσεις. Με ψυχρή λογική. Κι έτσι λογικά και ψυχρά επιθυμώ να εκφράσω την ακόλουθη απορία προς άπαντες αγανακτισμένους. Μα, αλήθεια, πραγματικά δεν γνωρίζετε ποιοι τα φάγανε τα λεφτά; Δεν έχετε την παραμικρή ιδέα ποιοι είναι οι κλέφτες, οι ψεύτες κι οι λωποδύτες; Θέλετε να τους ξετρυπώσετε, το γνωρίζω, μα πολύ φοβάμαι πως ψάχνετε σε λάθος κρυψώνες. Ας σας δώσω εγώ λοιπόν μερικά παραδείγματα (συγχωρέστε μου τις γενικεύσεις, προφανώς και υπάρχουν φωτεινές εξαιρέσεις):
·         Κλέφτες είναι οι χρυσοί ολυμπιονίκες μας που αφού μας χάρισαν την ψευδαίσθηση εθνικής ανάτασης τσεπώνοντας ταυτόχρονα τα πλουσιοπάροχα πριμ της πολιτείας, αποδείχτηκαν στην πλειοψηφία τους ντοπέ. Τσάμπα τα κροκοδείλια δάκρυα που έχυσαν μπροστά στις κάμερες. Ο Έλλην φορολογούμενος πλήρωσε!
·         Κλέφτες, όπως αποδεικνύεται, είναι οι πρόεδροι των ομάδων σας τους οποίους αποθεώνετε τις Κυριακές μεσημέρια διότι «στήνουν» παιχνίδια, ξεπλένουν βρώμικο χρήμα και ζημιώνουν τόσο το κράτος (ΟΠΑΠ) όσο και όσους δοκιμάζουν την τύχη τους παίζοντας στοίχημα.
·         Κλέφτες επίσης οι ιδιοκτήτες καμπόσων νυχτερινών μαγαζιών όπου χρόνια ολόκληρα αφήνατε μηνιάτικα και δώρα (πάλε ποτέ) για μια ζεμπεκιά, για το καλό το πρώτο τραπέζι, για φιστίκια, αλκοόλ και γαρούφαλλα. Αποδεδειγμένες οικονομικές ατασθαλίες, εκτεταμένη φοροδιαφυγή, παραβίαση αδειών λειτουργίας κλπ.
·         Κλέφτες  αρκετοί από τους εθνικούς τροβαδούρους μας που ξέχασαν ή αμέλησαν να δηλώσουν τα εισοδήματά τους. Με πρώτο και καλύτερο βέβαια τον τραγουδιστή αηδόνι, σύζυγο νυν βουλευτού και πρώην υπουργού. Μα, με ψίχουλα θα ασχολούμεθα τώρα κύριε δικαστά;
·         Κλέφτης ο ταξιτζής που με χρεώνει διπλά και τριπλά για μία κούρσα αεροδρόμιο-Κολωνό κάθε φορά που επισκέπτομαι την Αθήνα. Λόγω κάποιας περίεργης σύμπτωσης μάλιστα το «καπέλο» αποδεικνύεται πάντα υψηλότερο τις φορές που παραδέχομαι πως ζω μόνιμα έξω. Αθάνατη Ελληνική φιλοξενία! Για απόδειξη δε ούτε ερώτημα.
·         Κλέφτες οι μοναχοί που επιδίδονται σε business εκατομμυρίων με ξιπασμένους πολιτικούς καλώντας σας  ταυτόχρονα σε προσευχή και νηστεία. Κατά τα άλλα, τα του καίσαρος τω καίσαρι και τα του θεού τω θεώ.
·         Κλέφτες και οι παπάδες που τσεπώνουν αδήλωτα τρακοσάρια «για την εκκλησία» από γάμους και βαφτίσια. Και ο δίσκος φυσικά να γυρίζει.
·         Κλέφτης ο καφετζής στην Πλάκα στης Κρήτης που αρνείται πεισματικά να χτυπήσει στην ταμιακή του το φραπεδάκι που παραγγέλνω για την παραλία.
·         Κλέφτης και ο εφημεριδοπώλης στο διπλανό χωριό της Ελούντας για τον ίδιο λόγο.
·         Κλέφτες οι εφοριακοί που κάνουν τα στραβά μάτια στους φοροφυγάδες.
·         Κλέφτες οι αστυνομικοί που χρηματίζονται για να παρέχουν προστασία σε άλλους  κλέφτες.
·         Κλέφτες όσοι παίρνουνε άδεια από την σημαία γιατί πληρώνονται χωρίς να παράγουν.
·         Κλέφτες όσοι ζητάνε διευκολύνσεις και ρουσφέτια για «το παιδί που ζορίζεται στο στρατόπεδο» και «την θυγατέρα με τα τέσσερα μάστερ που θέλει να δουλέψει στην τοπική ΔΕΚΟ». 
·         Κλέφτες οι δημόσιοι υπάλληλοι που την κοπανάνε από το γραφείο στις 12:30. Κλέφτες και οι συνάδελφοί τους που τους χτυπάνε την κάρτα. Αλλά είπαμε: μεταξύ κατεργάρηδων αλληλεγγύη..
·         Κλέφτες οι υπάλληλοι δήμων και νομαρχιών που εκδίδουν μεν τιμολόγια αλλά πλαστά.
·         Κλέφτες οι ιδιοκτήτες αυθαιρέτων γιατί πολύ απλά αυθαιρέτησαν.
·      Κλέφτες και οι μηχανικοί που παραβαίνουν τους όρους δόμησης για να βγάλουν παραπάνω τετραγωνικά ως υπερυψωμένα υπόγεια και ημιυπαίθριους.
·         Κλέφτες οι επίορκοι δικαστές και οι φίλοι τους δικηγόροι που εμπλέκονται σε κυκλώματα.
·         Κλέφτες οι συνδικαλιστές που παραλύουν το κράτος, μας κόβουν το ρεύμα και ζημιώνουν όσους επιθυμούν να δουλέψουν.
·         Κλέφτες οι εκπαιδευτικοί που λαμβάνουνε μαύρα από ιδιαίτερα.
·         Κλέφτες οι δημοσιογράφοι που κουβαλούν μετρητό αγνώστου προελεύσεως σε πλαστικές σακούλες απορριμμάτων.
·         Κλέφτες οι καθηγητές πανεπιστημίου που διορίζουν παιδιά και εγγόνια στις σχολές τους με αδιαφανείς διαδικασίες. Αν δεν κοιτάξεις το σπίτι σου θα πέσει να σε πλακώσει.
·         Κλέφτες αυτοί που πωλούν τενεκέδες λάδι παραγωγής τους χωρίς να δηλώνουν το επιπλέον εισόδημα.
·         Κλέφτες γιατροί και φαρμακοποιοί που στήνουν εισπρακτικές εταιρίες στην πλάτη των ασθενών γράφοντάς τους αχρείαστα φάρμακα που ασφαλώς κάποιος εν τέλει πρέπει να πληρώσει (τα ασφαλιστικά ταμεία γι’ αυτούς που αναρωτιούνται).
·         Κλέφτες οι νοικοκύρηδες που διατηρούν ανασφάλιστες οικονόμους και στερούν πόρους από τα ταμεία.
·         Κλέφτες οι αιώνιοι φοιτητές γιατί καταναλώνουν κρατικούς πόρους κωλοβαρώντας.
Κλέφτες, κλέφτες, κλέφτες. Μιάμιση σελίδα κλέφτες (ενδεικτικά). Συμπέρασμα; Κλέφτες υπάρχουν πολλοί. Αλλά εσείς βεβαίως δεν ανήκετε σε καμία από τις παραπάνω κατηγορίες. Ούτε και που πήρε το μάτι σας κάτι ύποπτο, κάτι ανάρμοστο γύρω σας τόσα χρόνια. Όχι, εσείς είστε όλοι τα θύματα μίας μεγάλης πλεκτάνης. Μιας αμερικανοσιωνικής συνομωσίας ενάντια στο ταλαίπωρο Ελληνικό έθνος που αρνείται να καταναλώσει κουτόχορτο αντιστεκόμενο στα αντιλαϊκά σχέδια των πολυεθνικών. Κούνια που μας κούναγε! ΚΛΕΦΤΕΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΜΑΣ! ΕΓΩ, ΕΣΥ, Ο ΔΙΠΛΑΝΟΣ ΜΑΣ. ΟΛΟΙ ΜΑΣ!
Την αγανάκτησή σας λοιπόν δεν την συμμερίζομαι. Το αίσθημα αδικίας σας δεν το καταλαβαίνω. Για ένα πράγμα μονάχα εξακολουθώ να αναρωτιέμαι. ΠΟΥ ΠΗΓΕ Η ΠΕΡΗΦΑΝΙΑ ΣΑΣ ΜΩΡΕ ΈΛΛΗΝΕΣ; Έχουμε καταντήσει οι ψωμοζήτουλες της Ευρώπης εξαρτώντας την επιβίωση μας από λεφτά άλλων. Και όταν αυτοί μας τα δίνουν (ναι, με τόκο βεβαίως – κι εμείς το ίδιο θα κάναμε), εμείς τους ζητάμε και τα ρέστα. Απαιτούμε. Εκβιάζουμε. Θεωρούμε πως μας έχουν ανάγκη. Πως μας οφείλουν χρέος μεγάλο επειδή κάπου κάποιοι κάποτε σε αυτόν τον τόπο παρήγαγαν πολιτισμό. Επειδή τότε εκείνοι κοιμόντουσαν ακόμα στις σπηλιές με τα αγρίμια. Οι εποχές άλλαξαν Έλληνες και εμείς αμελήσαμε να επιβιβαστούμε στο τρένο του χρόνου.
Ας πάρουμε μερικά μαθήματα από το παράδειγμα άλλων πραγματικά υπερήφανων λαών, όπως οι Ιάπωνες λόγου χάρη. Ξεφυλλίζω μία εκ των μεγαλύτερης κυκλοφορίας εφημερίδων στη Μ. Βρετανία λίγες εβδομάδες μετά την ανυπολόγιστη τραγωδία που χτύπησε το νησί τους. Ολοσέλιδη καταχώρηση υπογεγραμμένη από τον ίδιο τον Ιάπωνα πρωθυπουργό. Αναφέρεται στην οικονομική βοήθεια που προσέφερε ο Βρετανός φορολογούμενος στο δοκιμαζόμενο έθνος του. «Από τα βάθη της καρδιάς μας σας ευχαριστούμε για την αμέριστη συμπαράσταση σας τούτες τις δύσκολες ώρες. Ο Ιαπωνικός λαός δεν ξεχνά. Θα ορθοποδήσουμε. Θα ανταποδώσουμε. Ευχαριστούμε.»
Ευχαριστούμε. Έτσι απλά. Αντρίκια. Λακωνικά. Εμείς εξακολουθούμε να θεωρούμε πως τα λεφτά που μας δανείζουν οι ξένοι ξεφυτρώνουν ως μάννα εξ’ ουρανού. Δίχως κόπο. Δίχως ιδρώτα. Δίχως δουλειά. Έχουμε καταντήσει τόσο εγωπαθείς που αδυνατούμε να αντιληφθούμε πως τα λεφτά δεν ανήκουν σε αόρατους αιμοδιψείς τραπεζίτες, πως δεν είναι παρά οι οικονομίες νοικοκυριών και συνταξιούχων, οι καταθέσεις τους, τα αποθεματικά των ασφαλιστικών τους ταμείων, οι φόροι που έχουν πληρώσει στο κράτος τους. Και κάτι ακόμα: αρνούμαστε να δεχθούμε πως έχουν κάθε δικαίωμα να επιλέξουν τι θα τα κάνουν. Ακόμη και να τα κάψουν, που λέει ο λόγος, έχουν δικαίωμα παρά να τα δανείσουν σε εξυπνάκηδες κομπιναδόρους αρχοντοχωριάτες που πλαστογραφούνε στατιστικές προκειμένου να κοροϊδέψουν τους αγαθούς και τους αδαείς. Τους εαυτούς μας κοροϊδεύουμε Έλληνες. Κανέναν άλλον. Ξεχάσαμε το ευχαριστώ. Απαξιώσαμε το φιλότιμο. Γίναμε αγνώμονες. Αχάριστοι.    
Την λύση φίλοι μου δεν θα τη βρείτε στους δρόμους και στις αγανακτισμένες πορείες. Η λύση είναι (ακόμα) στα χέρια σας. Μπροστά στα μάτια σας. Αντισταθείτε στην ανομία. Καταδικάστε την παρανομία ακόμη κι αν αυτή είναι μέσα στο σπίτι σας. Καταγγείλτε τον κλέφτη ακόμα κι αν αυτός είναι ο αδερφός σας. Περιθωριοποιείστε τον καταχραστή ακόμη κι αν τυγχάνει να είναι συνάδελφός σας (που μάλλον θα είναι εδώ που τα λέμε). Τιμωρήστε τον φοροδιαφυγά. Μην ψωνίζετε το παραμικρό από όσους δεν εκδίδουν αποδείξεις. Επιβραβεύστε τον τίμιο, τον σωστό, τον νομοταγή επαγγελματία. Μα, πάνω απ’ όλα ΑΛΛΑΞΤΕ! Τους γύρω σας και τον εαυτό σας. 
Διαφορετικά κάντε την αγανάκτησή σας κορνίζα πάνω από το τζάκι να την βλέπουνε τα παιδιά μας και να την φτύνουν.

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ και προσυπογράφουμε απολύτως!!!

Πηγή: money-tourism.blogspot.gr


Ουρές για ένα.. ντόνατ και ένα hot dog

Δεκέμβριος 15, 2012

oyres-gia-ena-ntonat-kai-ena-hot-dog

Πριν η οικονομική κρίση οδηγήσει εκατοντάδες επιχειρήσεις σε αδιέξοδο, θεωρείτο αδιανόητο ένα κατάστημα με πολύ χαμηλές τιμές να έχει κέρδος. Σήμερα, ελέω μνημονίων δεκάδες επιχειρηματίες επιδίδονται σε διάφορα επιχειρηματικά πειράματα για να κρατηθούν «ζωντανοί». Το… πείραμα ωστόσο που φαίνεται να αποδίδει περισσότερο είναι ο συνδυασμός της ευρηματικότητας με τις ιδιαίτερα χαμηλές τιμές. Ιδιαίτερα στο χώρο της εστίασης, ο οποίος επλήγη σφόδρα από τις οικονομικές συγκυρίες, νέες μικρές επιχειρήσεις ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια στα προάστια της Αθήνας και δημιουργούν στην κυριολεξία ουρές και κυκλοφοριακή συμφόρηση στους δρόμους από τους φανατικούς πελάτες τους.

 

Λειτουργεί για 2,5 ώρες μόνο κάθε μέρα. Οι τιμές των ντόνατ είναι εξευτελιστικές αλλά δεν υστερούν καθόλου σε ποιότητα. Αντιθέτως πρόκειται για «πρατήρια ντόνατ» που έγιναν το νέο trend της Αθήνας χάρη στις ιδιαίτερες γεύσεις που προσφέρουν.

Όταν άνοιξε το πρώτο κατάστημα κανείς δεν φανταζόταν ότι ένα απλό μαγαζί με ντόνατ θα μετατρεπόταν σε σημείο συνάντησης για εκατοντάδες λάτρεις του προϊόντος. Στην αρχή, από στόμα σε στόμα, από φυλλάδια στο δρόμο και αναφορές στο διαδίκτυο τα… πρατήρια ντόνατ κατάφεραν να προσελκύσουν μερικούς πελάτες. Σύντομα, όμως και λόγω των πολύ χαμηλών τιμών που διατηρούν έγιναν όχι μόνο γνωστά, αλλά και… μόδα!

Είναι ανοικτά μόνο το απόγευμα για 2,5 ώρες και δεκάδες φοιτητές, εργαζόμενοι όλων των ηλικιών που μόλις σχόλασαν συρρέουν στα «πρατήρια» πριν ακόμα σηκωθούν τα στόρια του καταστήματος για να καταφέρουν να πιάσουν μια καλή θέση στην… ούρα για το αγαπημένο τους γλύκισμα. Μάλιστα, αφότου ανοίξει το κατάστημα η ουρά φτάνει στο δρόμο, ακόμα και στο διπλανό στενό. Οι περισσότεροι πελάτες φεύγουν από το κατάστημα με σακούλες ανά χείρας έχοντας ξοδέψει μόλις… 5 ευρώ!

Τα νέα δεδομένα στον οικογενειακό προϋπολογισμό και οι περικοπές των καταναλωτών ακόμα και στα απαραίτητα άλλαξαν τις καταναλωτικές συνήθειες των περισσοτέρων πολιτών που εν μέσω κρίσης επιβραβεύουν πλέον το «φθηνό και καλό» και καταφέρνουν να το κάνουν μόδα. Την ώρα μάλιστα που χιλιάδες επιχειρηματίες αρνούνται πεισματικά να κατεβάσουν τις τιμές τους, ειδικά στο χώρο της εστίασης, την επιτυχία φαίνεται να γεύονται εκείνοι που με μικρό λειτουργικό κόστος, λίγη φαντασία και επιμονή στην ποιότητα προσφέρουν χαμηλές τιμές αποκομίζοντας τελικά τεράστια κέρδη.

To hot dog των 70 λεπτών

Στην ίδια νοοτροπία κινούνται και δεκάδες καταστήματα με hot dog στην Αθήνα που άνοιξαν τους τελευταίους μήνες. Λειτουργούν από τα απογεύματα και προσφέρουν σάντουιτς, καφέ και hot dog με 70-80 λεπτά του ευρώ. Τα συγκεκριμένα μαγαζιά γίνονται στέκια κυρίως από φοιτητές που μπορούν να σιτίζονται με ελάχιστα χρήματα καθώς για πολλούς εργαζόμενους που μπορούν να τρώνε φθηνά στα διαλλείμματα τους ή έπειτα από κάποια βραδινή έξοδο. Και σε αυτή την περίπτωση, η ανταπόκριση του κόσμου στο φθηνό προϊόν είναι τέτοια που οι ουρές φτάνουν να προκαλούν … κυκλοφοριακή συμφόρηση.

Σε κάθε περίπτωση, η κρίση έχει αλλάξει τις συνήθειες και τις ανάγκες των πολιτών, οι οποίοι προτιμούν μαγαζιά που σε άλλες περιόδους θα σνόμπαραν επιδεικτικά. Πλέον τα στηρίζουν, τα επιλέγουν και τα κάνουν μόδα.

Αναστασία Γαλάνη

Πηγή: newpost


Με λίγα λόγια τα λέει ΟΛΑ!!!

Δεκέμβριος 5, 2012

Η εκπληκτική διαφήμιση της Guardian! Τα λέει όλα!

Η εφημερίδα Guardian απέδωσε μια διαφορετική εκδοχή του γνωστού παραμυθιού με τα τρία γουρουνάκια, στην νέα έξυπνη και ενδιαφέρουσα διαφήμιση της. Έτσι, παρακολουθούμε την ιστορία από όλες τις πτυχές της, με τη βοήθεια των social media, του έντυπου αλλά και του online τύπου. Με αυτόν τον τρόπο η Guardian στοχεύει στην ανάδειξη της ιδέας της «ανοιχτής δημοσιογραφίας», όπου οι αναγνώστες έχουν φωνή και οι δημοσιογράφοι προσπαθούν να διεισδύσουν στο βάθος μιας υπόθεσης, χωρίς να μένουν στην επιφάνεια.

Πηγή: Υoutube