Ντοκιμαντέρ για την Ελλάδα ετοιμάζει η Κίνα.

12 Δεκεμβρίου, 2012

Μια σημαντική σειρά ντοκιμαντέρ με τίτλο «Glamorous Greece» και θέμα την πολιτιστική και τουριστική προβολή της Ελλάδας, υλοποιεί η κινεζική δημόσια τηλεόραση CCTV στο πλαίσιο της ευρύτερης συνεργασίας της με την ΕΡΤ.
Μέσα από αυτή τη σημαντική πρωτοβουλία, δίνεται ένα βήμα για την ενίσχυση του τουρισμού και μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για την προβολή της χώρας μας σε εκατομμύρια τηλεθεατές σε όλο τον κόσμο.

Να σημειωθεί ότι η CCTV, εκτός από την εκπομπή προγράμματος εντός της κινεζικής επικράτειας, μεταδίδει το αγγλόφωνο πρόγραμμά της στην Ευρώπη, την Ασία και την Αμερική.

Ήδη βρίσκεται στη χώρα μας τηλεοπτικό συνεργείο της CCTV για τα γυρίσματα της σειράς «Glamorous Greece».

Στο πλαίσιο αυτό, διοργανώνεται τελετή καλωσορίσματος στο χώρο του εστιατορίου του Νέου Μουσείου της Ακρόπολης την Πέμπτη 13 Δεκεμβρίου στις 21:00.

Στην τελετή θα παρευρεθούν ο Κινέζος Πρέσβης κ. Du Qiwen, εκπρόσωποι της ελληνικής πολιτικής ηγεσίας, στελέχη της ΕΡΤ και μέλη του Ελληνοκινεζικού Επιμελητηρίου.

Πηγή: protothema.gr


«Εμφιαλωμένη Ζωή» Bottled Life

15 Νοεμβρίου, 2012

«Εμφιαλωμένη Ζωή»: Η αλήθεια για την επιχείρηση νερού της Νεστλέ

 

Μια νέα ταινία – ντοκιμαντέρ φέρνει την γιγαντιαία εταιρεία τροφίμων Nestle, προ των ευθυνών της, σχετικά με τις πρακτικές της στην εμφιάλωση νερού. Οι επικριτές λένε ότι η πολυεθνική είναι πολύ απασχολημένη στην εξόρυξη των υπόγειων υδάτων για τα εμφιαλωμένα νερά της, αφήνοντας τους ντόπιους, συχνά σε φτωχές γωνιές του κόσμου, με τα βρώμικα υπολείμματα.

ΖΥΡΙΧΗ – Στη μικρή κοινότητα Sheikhupura του Πακιστάν, ένας πρώην σύμβουλος του χωριού ο Dilwan, λέει ότι τα παιδιά αρρωσταίνουν από το βρώμικο νερό. Ποιος φταίει; Ο ίδιος λέει ότι φταίει η εταιρεία εμφιάλωσης νερού Nεστλέ, η οποία έσκαψε ένα βαθύ πηγάδι που στερεί από τους κατοίκους το πόσιμο νερό. «Το νερό δεν είναι μόνο πολύ βρώμικο, αλλά έχει βυθιστεί και η στάθμη του, 100 έως 300 με 400 πόδια», λέει ο Dilwan.

Η μαρτυρία αυτή είναι ένα βασικό σημείο της νέας ταινίας ντοκιμαντέρ «Εμφιαλωμένη Ζωή» (“Bottled Life”),του Ελβετού σκηνοθέτη Urs Schnell και του δημοσιογράφου Res Gehriger. Η ταινία θα κάνει πρεμιέρα στις 26 Ιανουαρίου. Ο σύμβουλος του χωριού λέει στη συνέντευξη του στην ταινία, ότι η Nestle αρνήθηκε το αίτημα του χωριού για άμεση διοχέτευση καθαρού νερού.
Το εμφανώς κακό πόσιμο νερό στο Πακιστάν, αλλά και αλλού, είναι ο λόγος για την επιτυχία της μάρκας, «Pure Life»(«Αγνή ζωή»), της Νεστλέ. Πριν από 10 χρόνια, η ελβετική εταιρεία τροφίμων άρχισε να προσθέτει μέταλλα στα υπόγεια ύδατα και να τα εμφιαλώνει. Σήμερα, το ,«Καθαρό Νερό, “Αγνή Ζωή”, Εμπλουτισμένο με Μέταλλα», είναι η μεγαλύτερη μάρκα νερού στον κόσμο – «ένα κόσμημα στο χαρτοφυλάκιό μας», σύμφωνα με τον John Harris, επικεφαλής της Nestlé Waters.

Λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι κάθε μέρα περισσότερα παιδιά πεθαίνουν από την κατανάλωση βρώμικου νερού από όσα πεθαίνουν, από το AIDS, τον πόλεμο, τα τροχαία ατυχήματα και την ελονοσία μαζί, ο Maude Barlow, πρώην διευθύνων σύμβουλος του ΟΗΕ για θέματα νερού, αναφέρει: «Όταν μια εταιρεία όπως η Nestlé έρχεται και λέει ότι “το νερό ‘Αγνή Ζωή’ είναι η απάντηση, εμείς πουλάμε τα δικά σας υπόγεια ύδατα, ενώ τίποτα δεν βγαίνει πια από τις βρύσες σας ή αν βγαίνει είναι ακατάλληλο για πόση “, τότε- αυτό είναι κάτι παραπάνω από ανευθυνότητα, αυτό είναι ουσιαστικά μια εγκληματική πράξη».

Σε απάντηση στις ερωτήσεις που της έθεσε το Tages Anzeiger, η Nestlé κοινοποίησε γραπτώς ότι έχει κατασκευάσει δύο εγκαταστάσεις φιλτραρίσματος νερού που παρέχουν καθαρό πόσιμο νερό στην περιοχή Sheikhupura του Πακιστάν σε πάνω από 10.000 άτομα. Η εταιρεία είπε ότι έχει χτίσει επίσης δύο σχολεία στην Sheikhupura.

Η Nestle δεν είναι η μόνη εταιρεία που έχει δημιουργήσει μια τεράστια επιχείρηση με μεγάλες δυνατότητες κέρδους από την εμφιάλωση υπόγειων υδάτων – η Danone και Coca-Cola κάνουν το ίδιο. Ωστόσο, ο τρόπος που το κάνει η Nestlé, όπως απεικονίζεται στην ταινία, είναι σε πλήρη αντίθεση με την εικόνα που προσπαθεί η εταιρεία να παρουσιάσει για το έργο. Στη Nestle αρέσει να παρουσιάζει τον εαυτό ως ένα παγκόσμιο επιλυτή προβλημάτων που δεν νοιάζεται μόνο για τα κέρδη, αλλά και για να «δημιουργεί κοινές αξίες.» Το 2007, όταν οι Schnell και Gehriger άρχισαν να εργάζονται για την ταινία, ο εκπρόσωπος της Nestle, Francois-Xavier Perroud, αποκάλεσε την ταινία «η λάθος ταινία την λάθος στιγμή». Αρκετές φορές μεταξύ του 2007 και 2009 η εταιρεία αρνήθηκε αιτήματα για συνεντεύξεις με στελέχη της εταιρείας. Επίσης, αρνήθηκε να επιτρέψει επισκέψεις σε εγκαταστάσεις εμφιάλωσης.

Η τωρινή εκπρόσωπος της εταιρείας, Melanie Kohli, είπε στοTages Anzeiger ότι η Nestlé έχει καταλήξει στο συμπέρασμα ότι το ντοκιμαντέρ θα αντανακλά μια μονόπλευρη και άδικη εικόνα της δραστηριότητας της εταιρείας και όσων εργάστηκαν για τη Nestle. «Ως εκ τούτου, εμείς αρνηθήκαμε να συνεργαστούμε με τους σκηνοθέτες. Η προσεκτικά μελετημένη απόφαση μας ήταν η σωστή για την συγκεκριμένη στιγμή».

Ακολουθώντας τα ίχνη της εταιρίας από την Αθιοπία, στη Νιγηρία

Απτόητος, ο δημοσιογράφος Gehriger επισκέφθηκε ένα στρατόπεδο προσφύγων στην Αιθιοπία, όπου, το 2003, η Nestle είχε εγκαταστήσει μια μονάδα επεξεργασίας νερού για 750.000 δολάρια. Δύο χρόνια αργότερα, η εταιρεία έφυγε. Από τότε, η εγκατάσταση δεν έχει λειτουργήσει σωστά, και υπάρχει έλλειψη νερού.

Στο Λάγος της Νιγηρίας, ο Gehriger ανακάλυψε ότι οι οικογένειες πρέπει να δαπανούν έως και το μισό του προϋπολογισμού τους για νερό οικιακής χρήσης σε δοχεία, και ότι μόνο εκείνοι που μπορούν να αντέξουν οικονομικά πίνουν το νερό «Αγνή Ζωή». Έπειτα, υπάρχουν και οι κοινότητες στην αμερικανική πολιτεία του Μέιν που αγωνίζονται εναντίον της Nestlé επειδή αντλεί νερό από το έδαφος και τις πηγές τους σε τεράστιες ποσότητες – το οποίο μπορεί να κάνει ο καθένας νόμιμα: όποιος κατέχει γη μπορεί να αντλήσει όσο νερό θέλει.

Η Nestlé αντλεί αρκετά εκατομμύρια κυβικά μέτρα ετησίως και μεταφέρει το νερό με βυτιοφόρα οχήματα στα εργοστάσια εμφιάλωσης. «Χρησιμοποιούν το νερό μας για να βγάλουν κέρδη, ένα λίτρο δεν τους κοστίζει ούτε ένα σέντ», λέει μια γυναίκα με παράπονο. «Πουλάνε το νερό που χρησιμοποιούμε για να καθαρίσουμε τις τουαλέτες και να πλένουμε τα χέρια μας ως ακριβό νερό πηγής», λέει κάποιος άλλος. Αλλά δεδομένου ότι η Nestle φέρνει δολάρια ως φόρο στις κοινότητες, οι υπάλληλοι χαιρετίζουν την εταιρεία- η οποία υποστηρίζεται από μια αρμάδα δικηγόρων και ανθρώπων δημοσίων σχέσεων.

Πηγή: pentapostagma.gr


Compilation of Documentaries, from GNTO’s archives

8 Νοεμβρίου, 2012

Βέβαια δεν θα μπορούσε να απουσιάζει η Σαντορίνη (θέλει όμως υπομονή…)

Η συλλογή περιλαμβάνει αποσπάσματα από ντοκιμαντέρ του ΕΟΤ της περιόδου 1930-1995 (Δελφοί – Εύα Σικελιανού (1930), Die Schatze der Meere Griechenlands (1971), Griechenland «Neraidas» (1968), The Feast Never Ends (1969), Hellascope (1977), Ioannina (1990) και Corfu (1995).

link: Visit Greece


Βραβείο στα «παιδιά» του Δαίδαλου.

29 Ιανουαρίου, 2012

Ο » Δαίδαλος» στη Σαντορίνη

Ορθοπεταλιές στους… ουρανούς

Το 1988 ο ποδηλάτης Κ. Κανελλόπουλος πραγματοποίησε έναν άθλο, πετώντας μόνο με τη μυΐκή του δύναμη από την Κρήτη μέχρι τη Σαντορίνη. Σήμερα, 24 χρόνια μετά, η Θεσσαλονίκη τιμά το επίτευγμά του
Πριν από 24 χρόνια αναβίωσε τον μύθο του Ικαρου και του Δαίδαλου, πετώντας με πεταλοκίνητο ανεμόπτερο από την Κρήτη έως τη Σαντορίνη, χρησιμοποιώντας μόνο τη μυϊκή του δύναμη.
Ο άγνωστος στο ευρύ κοινό άθλος επιτεύχθηκε το 1988 από τον Ελληνα πρωταθλητή ποδηλασίας Κανέλλο Κανελλόπουλο και έχει ενταχθεί στο βιβλίο των Ρεκόρ Γκίνες ως η μεγαλύτερη πτήση χωρίς μηχανικά μέσα.
Ο σύγχρονος Δαίδαλος καλείται να ανασύρει μνήμες από την ιστορική του πτήση με το «ανθρωποπτηνό», σε τιμητική εκδήλωση που διοργανώθηκε πριν λίγες ημέρες στη Θεσσαλονίκη .
Στην εκδήλωση,  προβλήθηκαν   για πρώτη φορά ντοκουμέντα από την πτήση του Κανελλόπουλου, με το ανεμόπτερο «Daedalus 88», που κατασκεύασαν φοιτητές του Τεχνολογικού Ινστιτούτου Μασαχουσέτης (ΜΙΤ).
Το ντοκιμαντέρ, που γυρίστηκε τότε, καταγράφει στιγμές από την εξάμηνη προετοιμασία, την εκπαίδευση του ποδηλάτη – πιλότου και φυσικά την ιστορική πτήση, που είχε στόχο την ενσάρκωση του μύθου της απόδρασης του Ικαρου και του Δαίδαλου από τον Λαβύρινθο του Μίνωα.
Οι τότε πρωτεργάτες του τεχνολογικού επιτεύγματος, Τζ. Λάνγκφορντ και Στ. Μποσολάρι, καθηγητής στο ΜΙΤ σήμερα ο πρώτος και διευθυντής διαστημικής εταιρείας που συνεργάζεται με τη ΝΑΣΑ ο δεύτερος, έστειλαν τα δικά τους μηνύματα, που θα διαβαστούν στην αποψινή εκδήλωση.
«Οι μνήμες από τότε είναι άσβεστες. Θυμάμαι τα πάντα σαν να έγιναν πολύ πρόσφατα» λέει στο «Εθνος» ο παλαίμαχος ποδηλάτης, ο οποίος με μεγάλη έκπληξη άκουσε πρόσφατα τον εκπρόσωπο του Bike Respect, Κώστα Συμελίδη, να τον καλεί στη Θεσσαλονίκη προκειμένου να τον τιμήσει και να του ζητά να ανασύρει από το συρτάρι την ξεχασμένη και σκονισμένη βιντεοκασέτα με το ντοκιμαντέρ.
Σε ηλικία 31 ετών τότε, πρωταθλητής Ελλάδας, βαλκανιονίκης και μεσογειονίκης στην ποδηλασία, μέλος της Εθνικής Ομάδας και με συμμετοχή στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Αντζελες, ο Κανέλλος Κανελλόπουλος κλήθηκε να δοκιμάσει την πρόκληση να οδηγήσει ένα ιπτάμενο ποδήλατο. Σήμερα στα 55 του χρόνια είναι καθηγητής φυσικής αγωγής στην Αθήνα, έχει τέσσερα παιδιά και ασχολείται με την αγιογραφία. Εχει σταματήσει φυσικά τον πρωταθλητισμό, αλλά εξακολουθεί να κάνει όλες τις μετακινήσεις του με ποδήλατο.
119 χιλιόμετρα σε τέσσερις ώρες
Δεν φοβήθηκα, αλλά δεν απόλαυσα την πτήση
«Ηταν κάτι πιο απαιτητικό και σίγουρα πιο δύσκολο από το ποδήλατο. Επρεπε να κρατάω έναν συγκεκριμένο ρυθμό στο πεντάλ και συγχρόνως να ρυθμίζω το ύψος και τη διεύθυνση με το πηδάλιο. Δεν μπορώ να πω ότι φοβήθηκα, ούτε ότι απόλαυσα την πτήση, αλλά η ευθύνη που είχα να τηρήσω κατά γράμμα τους κανόνες της πτήσης, ώστε να πάνε όλα όπως είχαν προγραμματιστεί, δεν με άφησαν να το χαρώ όπως ήθελα».
Το ανεμοπλάνο διένυσε την απόσταση των σχεδόν 119 χιλιομέτρων από το αεροδρόμιο του Ηρακλείου έως τη Σαντορίνη σε 3 ώρες και 54 λεπτά, επίδοση που κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ, το οποίο κατείχε από το 1979 μια πτήση πάνω από τη Μάγχη.
Ενα απρόβλεπτο γεγονός, που οφειλόταν στον αέρα, απείλησε να μετατρέψει τον Δαίδαλο σε… Ικαρο, όταν το σκάφος έχασε την ουρά του και έμεινε χωρίς πηδάλιο, με αποτέλεσμα να πέσει στη θάλασσα. Ευτυχώς αυτό συνέβη μόλις 15 μέτρα πριν από την ακτή στην οποία θα γινόταν η προσγείωση και ενώ το ανεμοπλάνο βρισκόταν σε πολύ χαμηλό ύψος. Ο ποδηλάτης-πιλότος βγήκε σώος και ευτυχής για το κατόρθωμά του.
http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22768&subid=2&pubid=63606842
Υ.Γ.: Παρακολουθείστε παρακάτω το ιδιαίτερα σημαντικό ντοκυμαντέρ. Φυσικά στη τελευταία σκηνή  η » προσγείωση» στη Σαντορίνη. Αλήθεια ήταν κανεις εκεί και να μας περιγράψει τι θυμάται
Πηγή: Καλλ-ιστορώντας

Ακούστε την Φωνή του Αιγαίου.

29 Οκτωβρίου, 2010

Άρθρο της εφημερίδας  «Καθημερινή»

Βέβαια το έναυσμα για αυτή την καταχώρηση το πήρα από τον Ιωσήφ

και πάλι….

«Eάν βάλεις τ’ αυτί σου σε κοχύλι, ακούς τη φωνή του Aιγαίου. Aρκεί να μπορείς ν’ ακούσεις την ομορφιά και το παράπονό του», είχε πει γερο-ψαράς στη Στενή Bάλα της Aλοννήσου, τότε που, αρχές δεκαετίας του ’60, το νησί, πλην της Xώρας, και του Πατητηριού, δεν είχε ηλεκτρικό.

Ψάρι υπήρχε άφθονο, ζωντανοί οι αστακοί και στη μακρινή βόλτα με το καΐκι παίρναμε μόνο ένα καρβέλι σταρένιο ψωμί.

«Oταν πεινάσετε, θα ψαρέψετε, θα πιάσετε ακρογιάλι και σε πέτρες πυρωμένες θα ψήσετε το ψάρι και θα το φάτε. Kαι για ορεκτικό, “φρούτα της θάλασσας”, ο Mήτσος ο βουτηχτής έπεφτε μέσα κι όταν νόμιζες πια, πως πάει, πνίγηκε, έβγαινε πάνω κρατώντας στρείδια, σαν παλάμες, που τρώγαμε με λεμόνι, τη μοσχοβολιστή “ψίχα” τους κι είχαμε και το κέλυφος για πιάτο, για το ψάρι που έπιανε με τη συρτή… Mετά ήρθε το ψαροντούφεκο και μετά οι Iταλοί, και το ψάρεμα έγινε σπορ και εμπόριο μαζί…».

Λίγες γραμμές, αντί προλόγου, από ένα σενάριο γραμμένο στη μνήμη, που δεν γυρίστηκε ποτέ, γιατί η ζωή είχε την προτεραιότητα…

Eυτυχώς, για μας, και ιδίως για το Aιγαίο, η Λυδία Kαρρά, που έγραψε το σενάριο και σκηνοθέτησε την ταινία – ντοκιμαντέρ «Φωνή Aιγαίου», όχι μόνο άκουσε τι είχε να της πει το Aιγαίο, αλλά κράτησε μαγευτικές εικόνες από την ομορφιά των νησιών του. Aπό τις τέσσερις εποχές όπως τις ζουν, καλλιεργώντας σε χώμα λιγοστό πάνω στις πέτρες και στα βράχια οι νησιώτες – σπορά, θερισμός, λίχνισμα για το στάρι, τρύγος για τ’ αμπέλια κι όλα αυτά, με τον νου της στο παράπονο του Aιγαίου, μην αλωθεί από το αλόγιστο κύμα του τουρισμού, την οικοπεδοποίηση, το άναρχο χτίσιμο, τη βαβούρα στα ξέφρενα, γεμάτα κόσμο καλοκαίρια ώς την ησυχία και μοναξιά του χειμώνα, ακόμη και για νησιά, όπως η Mύκονος…

Oλα αυτά σε μια ταινία – ύμνο για το ελληνικό Aιγαίο, με τη «Φωνή» του να κρατάει και εύλογο παράπονο…

Σε φωτογραφία Alexander Kuehne, Aπόστολου Kαρακάση, μοντάζ Aγγέλας Δεσποτίδου, με την ηθοποιό Πέμυ Zούνη στην αφήγηση και τον Λευτέρη Bογιατζή στην απαγγελία της ποίησης του Eλύτη. H ταινία, διάρκειας 60 λεπτών, είναι παραγωγή Λυδίας Kαρρά, Eλληνικού Kέντρου Kινηματογράφου και EPT A.E., με χορηγία του υπουργείου Aιγαίου και υποστήριξη του Iδρύματος Σαμούρκα και της Eλληνικής Eταιρείας για την Προστασία του Περιβάλλοντος και της Πολιτιστικής Kληρονομιάς.

H «πρώτη» είχε δοθεί στον «Aπόλλωνα», με κοσμοσυρροή και χειροκροτήματα που διέκοπταν και την προβολή!

Mε την εμπνευσμένη μουσική της Eυανθίας Pεμπούτσικα να συνοδεύει τις εικόνες, λουσμένες στα κύματα του Aιγαίου.

Δείτε το video εδώ