Coming soon to thrill you

2 Ιανουαρίου, 2013

Πήρε άδεια πώλησης το FrankenFish στην Αμερική

Γενετικά μεταλλαγμένος σολομός θα πωλείται στα σούπερ μάρκετ των Ηνωμένων Πολιτειών μετά την έγκριση της αμερικανικής Υπηρεσίας Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) και την απόφασή της ότι το συγκεκριμένο προϊόν δεν θέτει περιβαλλοντικούς κινδύνους.

Στην απόφαση αντιτάχθηκε η αντιπροσωπεία των βουλευτών και γερουσιαστών της Πολιτείας της Αλάσκα.

Στη διάθεση γενετικά μεταλλαγμένου σολομού αντέδρασαν επίσης ενώσεις καταναλωτών, καθώς επίσης περιβαλλοντικές οργανώσεις και αλιείς.

Ο σολομός AquAdvantage είναι ένα γενετικά τροποποιημένο ψάρι το οποίο αναπτύσσεται καθ’ όλο το έτος σε ρυθμό κατά πολύ ταχύτερο του φυσικού σολομού.

Η κατανάλωσή του έχει επιτραπεί εδώ και αρκετά χρόνια στις ΗΠΑ, ωστόσο με την απόφαση της FDA αίρονται οι περιβαλλοντικές ενστάσεις που εμπόδιζαν τη διάθεση του επονομαζόμενου “FrankenFish” στα ράφια των σούπερ μάρκετ.

Οικολογικές και περιβαλλοντικές οργανώσεις υποστηρίζουν πως ο σολομός της AquAdvantage απαιτεί πολύ μεγαλύτερες ποσότητες τροφής από τον φυσικό σολομό και η ανάπτυξή του θα μπορούσε να εξαντλήσει τις πηγές της τροφής αυτής από τους βιότοπους του είδους.

Παράλληλα, η κριτική επικεντρώνεται στο γεγονός ότι μόνο 95% των σολομών έχει στειρωθεί με το 5% να θέτει κίνδυνο διασταυρώσεων με το φυσικό είδος.

Τέλος, οι επικριτές επισημαίνουν ότι δεν προβλέπεται ειδική σήμανση για το σολομό AquAdvantage όπως συμβαίνει για λαχανικά και ζωοτροφές στις ΗΠΑ, ενώ αυξάνεται η αλεργιογόνος επίδραση του προϊόντος.

Η FDA δέχτηκε τα περιβαλλοντικά μέτρα που έλαβε η εταιρεία AquaBounty που παράγει το σολομό.

link: e-geoponoi.gr


Στήριξε τους παράκτιους ψαράδες

30 Οκτωβρίου, 2012

Η Greenpeace και οι παράκτιοι ψαράδες θέλουν την βοήθειά μας

Τόσο οι παλιές, όσο και οι σημερινές πολιτικές σε ευρωπαϊκό επίπεδο, ευνοούν τα  μεμονωμένα συμφέροντα των πιο ισχυρών, δηλαδή των μεγάλων αλιευτικών σκαφών. Τα σκάφη αυτά συντηρούνται χάρη σε επιδοτήσεις, που πληρώνουν οι φορολογούμενοι πολίτες. Και παρά το γεγονός ότι οι παράκτιοι ψαράδες αντιπροσωπεύουν το 80% των Ευρωπαίων αλιέων, καρπώνονται μόνο το 20% των αλιευτικών ποσοστώσεων και άρα διαθέσιμης ψαριάς. Το υπόλοιπο 80% των ποσοστώσεων πηγαίνει στην καταστροφική βιομηχανική αλιεία. Όσο όμως αποδυναμώνονται οι παράκτιοι ψαράδες, τόσο περισσότερο κινδυνεύουν τα ψάρια και οι θάλασσές μας.


© Greenpeace / Sotiria Psarou

Καθώς η Κοινή Αλιευτική Πολιτική της Ευρώπης αναθεωρείται για πρώτη φορά σε μία δεκαετία, η Greenpeace συνεργάζεται με παράκτιους αλιείς, ώστε η υγεία των θαλασσών και των αποθεμάτων τους να τεθούν στον πυρήνα της.

Στη χώρα μας, η παράκτια αλιεία είναι μία από τις σπουδαιότερες δραστηριότητες τόσο για οικονομικούς, όσο και για κοινωνικούς λόγους. Απασχολεί δεκάδες χιλιάδες συμπολίτες μας και αποτελεί το μοναδικό μέσο βιοπορισμού για πολλές οικογένειες. Ειδικά σε απομακρυσμένα νησιά και περιοχές όπου συνήθως δεν υπάρχει εναλλακτική απασχόληση, η αλιεία μαζί με τον τουρισμό αλληλοστηρίζονται και επιτρέπουν σε αυτούς τους ανθρώπους να επιβιώνουν σε τόπους που διαφορετικά θα είχαν ερημώσει.

Έλα μαζί μας για να βοηθήσουμε τον αγώνα των παράκτιων ψαράδων και των τοπικών κοινωνιών που εκπροσωπούν, ώστε να εξασφαλίσουμε ένα μέλλον με αρκετό ψάρι στο πιάτο μας και περισσότερο ακόμη στις θάλασσες.

Μαζί, μπορούμε να γίνουμε μία φωνή ζητώντας την πραγματική αλλαγή αυτού του τόσο καταστροφικού μοντέλου θαλάσσιας εκμετάλλευσης, περνώντας στην αξιοποίηση της θαλάσσιας ζωής προς όφελος της οικονομίας, της τοπικής κοινωνίας αλλά των καταναλωτών.

link


Κίνημα για φτηνό ψάρι

17 Απριλίου, 2012

Σε τέσσερις πόλεις και τις λαϊκές αγορές θα διαθέσουν φρέσκο ψάρι οι αλιείς της Λίμνης Πολυφύτου, ακόμα και με το μισό κόστος σε σχέση με τις τρέχουσες τιμές.

Τη δυνατότητα να βάλουν στο τραπέζι τους ψάρι φρέσκο, σε τιμές μειωμένες ως και 50%, δίνει στους καταναλωτές του Νομού Κοζάνης ο Σύλλογος Ψαράδων Λίμνης Πολυφύτου του Δήμου Σερβίων-Βελβεντού.

Έτσι, απο σήμερα μέχρι και τη Δευτέρα 23 Απριλίου οι καταναλωτές θα έχουν τη δυνατότητα να προμηθευτούν απο τις λαϊκές αγορές, συγκεκριμένα είδη ψαριών, συνολικής ποσότητας άνω των 10 τόνων, όπως τόνισε στο ΑΜΠΕ ο πρόεδρος του Συλλόγου, Νίκος Κουρτίδης.

Οι μειώσεις τιμών, θα ισχύσουν στις λαϊκές αγορές των:

  • Πτολεμαϊδα Τετάρτη 18/4
  • Κοζάνη Σάββατο 21/4
  • Σέρβια Δευτέρα 23/4
  • Βελβεντό Δευτέρα 23/4

Οι μειώσεις , σύμφωνα με τον κ.Κουρτίδη, έχουν ως εξής: Γριβάδια και Γουλιανός τρία ευρώ/κιλό από επτά ευρώ/κιλό αντίστοιχα, Πρικί τρία ευρώ/κιλό από έξι ευρώ/ κιλό και διάφορα άλλα ψάρια που δεν προτιμώνται απο τους Έλληνες καταναλωτές, όπως (Πλατίκα και Πεταλούδα ) μισό ευρώ/κιλό0,5 ευρώ, απο ένα ευρώ/κιλό.

Τώρα και κίνημα για φτηνό ψάρι

Ο κ.Κουρτίδης επεσήμανε στο ΑΜΠΕ, ότι ο σύλλογος που αριθμεί 60 μέλη, εκ των οποίων τα 32 ενεργά, δεσμεύεται να συνεχίσει και στο επόμενο διάστημα με αντίστοιχες πρωτοβουλίες, έτσι ώστε οι Έλληνες καταναλωτές να μην πάψουν να «τρώνε ψάρι, λόγω οικονομικής κρίσης», υπογράμμισε ο κ. Κουρτίδης.

Τώρα και κίνημα για φτηνό ψάρι

Σημειώνεται δε, ότι απο τον Ιανουάριο, ο σύλλογος με μεσάζοντα έναν έμπορα απο την Τουρκία, εξάγει στο Ιράκ κάθε εβδομάδα 20 τόνους ψάρια, πεταλούδα και πλατίκες, προς μισό ευρώ/κιλό.

«Απο τον Ιανουάριο μέχρι σήμερα έχουν συνεισφέρει ως και 200.0000 ευρώ σε συνάλλαγμα στην περιοχή μας και ακόμα δεν αντιμετωπίζουν με σοβαρότητα τα θέματα που μας απασχολούν», δήλωσε ο κ. Κουρτίδης.

link


Λιγοστεύουν τα ψάρια στις ελληνικές θάλασσες σύμφωνα με διεθνή ερευνα.Σχεδόν «νεκρά» τα νερά Ελλάδας και Τουρκίας σε σχέση με την υπόλοιπη Μεσόγειο

5 Μαρτίου, 2012
Σχεδόν «νεκρά» τα νερά Ελλάδας και Τουρκίας σε σχέση με την υπόλοιπη Μεσόγειο
 
Λιγοστεύουν τα ψάρια στις ελληνικές θάλασσες σύμφωνα με διεθνή έρευνα
 
Σχεδόν «νεκρά» τα νερά Ελλάδας και Τουρκίας σε σχέση με την υπόλοιπη Μεσόγειο
 
Λιγοστεύουν τα ψάρια στις ελληνικές θάλασσες σύμφωνα με διεθνή έρευνα

Οι μεγαλύτεροι πληθυσμοί ψαριών στη Μεσόγειο απαντώνται σε θαλάσσιες περιοχές της Ισπανίας και της Ιταλίας, ενώ τα νερά της Ελλάδας και της Τουρκίας είναι σχεδόν νεκρά, αναφέρει διεθνής ερευνητική ομάδα, σε μια μελέτη που έχει σημασία για τη βιωσιμότητα των ιχθυαποθεμάτων.

Οι ερευνητές πέρασαν τρία χρόνια πραγματοποιώντας καταδύσεις και δειγματοληψίες στα νερά του Μαρόκου, της Τυνησίας, της Ισπανίας, της Ελλάδας και της Τουρκίας. Στόχος τους ήταν να ποσοτικοποιήσουν την επίδραση που έχουν στα οικοσυστήματα οι προστατευόμενες θαλάσσιες περιοχές, όπου αυτές υπάρχουν.

«Αυτά που βρήκαμε παρουσιάζουν τεράστιες αντιθέσεις. Οι υψηλότερες βιομάζες ιχθύων εντοπίστηκαν σε θαλάσσια καταφύγια έξω από την Ισπανία και την Ιταλία. Δυστυχώς, γύρω από την Ελλάδα και την Τουρκία τα νερά ήταν νεκρά» αναφέρει ο Ενρίκ Σαλά, ερευνητής του National Geographic και επικεφαλής της ομάδας.

Η μελέτη δημοσιεύεται στην ηλεκτρονική επιθεώρηση PLoS ONE.

Σύμφωνα με τους ερευνητές, οι σημαντικότερες απειλές για τα οικοσυστήματα της ανατολικής Μεσογείου είναι η υπεραλίευση, η καταστροφή των ενδιαιτημάτων, η ρύπανση, η άνοδος της επιφανειακής θερμοκρασίας λόγω της κλιματικής αλλαγής, καθώς και τα περίπου 600 είδη που έχουν εισβάλει από την Ερυθρά Θάλασσα μέσω της διώρυγας του Σουέζ.

Ένας άλλος παράγοντας που βρέθηκε να επηρεάζει την υγεία των πληθυσμών ήταν τα φύκη, τα οποία προσφέρουν τροφή στα ψάρια. Στην Τουρκία, για παράδειγμα, δύο ξενικά είδη ψαριών που τρέφονται με φύκια (Siganus luridus και S. rivulatus) έχουν απονεκρώσει μεγάλες εκτάσεις του βυθού.

Και όπως επισημαίνουν οι ερευνητές, η υγεία των φυκών καθορίζει την ταχύτητα με την οποία ανακάμπτουν τα ιχθυαποθέματα όταν δημιουργείται ένα θαλάσσιο καταφύγιο.

Παρόλα αυτά, ο σημαντικότερος προγνωστικός δείκτης για τη βιομάζα των ιχθύων σε οποιαδήποτε περιοχή ήταν το επίπεδο νομικής προστασίας.

Στις προστατευόμενες περιοχές, διαπιστώνει η μελέτη, οι πληθυσμοί των ψαριών ανακάμπτουν από την υπεραλίευση και φτάνουν σε επίπεδα δέκα φορές υψηλότερα σε σχέση με περιοχές όπου δραστηριοποιείται η αλιευτική βιομηχανία.

Αυτό πάντως ισχύει μόνο στα θαλάσσια καταφύγια όπου απαγορεύεται κάθε μορφή αλιείας, και όχι σε «προστατευόμενες» περιοχές όπου επιτρέπονται ορισμένες αλιευτικές δραστηριότητες.

Όπως προκύπτει από την έρευνα, ο καθορισμός νέων προστατευόμενων περιοχών έχει κρίσιμη σημασία για τη βιωσιμότητα της αλιείας.

Πηγή: Βήμα

 
 

Τα ψάρια και το ψάρεμα στην Αρχαία Ελλάδα.

5 Ιανουαρίου, 2012

Μικρές ιστορίες και Πίνακας ονομάτων

«Ένας Σπαρτιάτης που βρέθηκε σε κάποιο συμπόσιο μακριά απ’ την πατρίδα του, όταν του προσφέρθηκαν αχινοί, μη γνωρίζοντας με ποιον τρόπο τρώγονται, έβαλε έναν στο στόμα του με τα αγκάθια και επειδή δεν ήθελε να του καταλογιστεί ως δειλία το να τον φτύσει, τον ροκάνισε με τα δόντια του και τον κατάπιε μαζί με τα αγκάθια. «

Το υγρό στοιχείο τροφοδοτούσε ανέκαθεν με την ποικιλία και την αφθονία του τους κατοίκους της ηπειρωτικής και νησιωτικής Ελλάδας. Η άμεση γειτνίαση μεγάλου τμήματος της πατρίδας μας προς τη θάλασσα, τα καθαρά και όχι ιδιαίτερα βαθιά νερά και τα πολυάριθμα είδη ψαριών, μαλακίων και οστρακοειδών, που – κατά τους αρχαίους τουλάχιστον χρόνους – υπήρχαν σε πλούσιες ποσότητες, καθιστούν ευνόητη την αγάπη των Ελλήνων για τα θαλασσινά.:
Οι αρχαίες γραπτές πηγές σώζουν πλήθος πληροφοριών σχετικά με τα είδη των θαλασσινών που καταναλώνονταν, καθώς και τους τρόπους αλίευσης και μαγειρεύματός τους. Υπήρχαν μάλιστα και ειδικά συγγράμματα επί του θέματος, π.χ. Αριστοτέλους Περί ιχθύων, Αρχίππου Ιχθύς, Δωρίωνος Περί ιχθύων, Νουμηνίου Αλιευτικός, Ευθυδήμου Περί παστών, Αντιφάνους Αλιευομένη.
Όπως προκύπτει από τις πληροφορίες των γραπτών πηγών, των απεικονίσεων, κυρίως στην αγγειογραφία, και των αρχαιολογικών ευρημάτων, οι αρχαίες μέθοδοι και τα σύνεργα της αλιείας παραμένουν σχεδόν αμετάβλητα από την πρώιμη αρχαιότητα έως σήμερα.
Χρησιμοποιούσαν άγκιστρα, κυρίως χάλκινα, τα οποία έδεναν με ορμιά (πετονιά), φτιαγμένη από τρίχες ζώων ή φυτικές ίνες. Για να βυθίζεται το άγκιστρο, του έδεναν μολύβδινο βαρίδι. Συνηθισμένο ήταν το ψάρεμα με δίχτυα διαφόρων ειδών ανάλογα με το είδος των ψαριών, εφοδιασμένα με φελλούς και βαρίδια, αλλά και το ψάρεμα με καμάκι (κάμαξ ή τρίαινα). Χρησιμοποιούσαν επίσης κύρτους πλεγμένους από βέργες. Πιο κατάλληλες ώρες για ψάρεμα θεωρούσαν το σούρουπο και το χάραμα. Ψάρευαν επίσης τη νύχτα με φως πυρσών.
Η αλιεία αποτελούσε σημαντικό οικονομικό παράγοντα για τις παραθαλάσσιες πόλεις. Ιδιαίτερα ορισμένες, όπως π.χ. η Κύζικος, φαίνεται ότι όφειλαν τον πλούτο τους κυρίως στα άφθονα αλιεύματά τους. Στο στοιχείο αυτό παραπέμπει και η απεικόνιση στα νομίσματα της Κυζίκου του θύννου (τόνου), φημισμένου αλιεύματος των νερών της, αλλά και του χταποδιού στα νομίσματα της Ερέτριας.
Πλήθος ονομάτωνΤο εμπόριο των ταριχευμένων ψαριών, που ονομάζονταν ταρίχη, γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη κυρίως στα κλασικά χρόνια. Ταριχευμένες σαρδέλες (αφύαι) εισάγονταν στην Αθήνα από τον Εύξεινο Πόντο και αλλού, αλλά οι φρέσκιες σαρδέλες του Φαλήρου και της Ρόδου ήταν οι πιο ονομαστές.

Εκτός από τα ταρίχη, προσφιλή ήταν και τα τεμάχη, παστά τεμάχια διαφόρων μεγάλων ψαριών, κυρίως σκόμβρων (σκουμπριών) και θύννων (τόνων). Τα ταρίχη, που λόγω της αφθονίας τους ήταν πάμφθηνα, αποτελούσαν για τον λαό της Αθήνας συνήθη τροφή, την οποία οι πλούσιοι Αθηναίοι περιφρονούσαν και χαρακτήριζαν φτωχική, κάτι που δεν συνέβαινε σε άλλες πόλεις. Στις περιοχές που βρίσκονταν σε απόσταση από τη θάλασσα και δεν είχαν φρέσκα ψάρια, τα εκτιμούσαν ιδιαίτερα. Από τον Εύξεινο Πόντο ερχόταν στα πλούσια αθηναϊκά συμπόσια και το περίφημο αβγοτάραχο (ωοτάριχος) από τα αβγά του αντακαίου, μεγάλου ψαριού της περιοχής των εκβολών του Δούναβη, που ονομαζόταν τάριχος αντακαίον.

Οι αρχαίες πηγές μας πληροφορούν για τις περιοχές στις οποίες ζουν ή αναπαράγονται τα ψάρια και για τη σωστή εποχή αλίευσης του κάθε είδους, αναφέρουν δε εκατοντάδες ονόματα ψαριών και θαλασσινών. Το πλήθος αυτών των ονομάτων μαρτυρεί ότι οι αρχαίοι Έλληνες ήταν εξοικειωμένοι με τη θάλασσα και άριστοι γνώστες της θαλάσσιας ζωής, ώστε γνώριζαν και είχαν ονομάσει εκατοντάδες θαλάσσια είδη.

Αναφέρουμε ενδεικτικά μερικά απ’ αυτά: αθερίνη, γαλεός, θύννος (τόνος, ονομαστός στη Σάμο, στο Βυζάντιο, στην Κάρυστο, στην Τυνδαρίδα), κέφαλος, κολιός, κωβιός, καρχαρίας (ονομαζόταν επίσης λάμια και σκύλλα), κύων καρχαρίας (σκυλόψαρο που το αλίευαν στην Τορώνη της Χαλκιδικής, το έψηναν στα κάρβουνα και εθεωρείτο θείον έδεσμα), λάβραξ (περίφημος της Μιλήτου, χαρακτηρίζεται πρώτος σε νοστιμιά και σοφότερος απ’ όλα τα ψάρια, αφού βρίσκει τρόπους να ξεφεύγει απ’ τους ψαράδες, χαρακτηρίζεται επίσης γιος των θεών – θεόπαις λάβραξ), μελάνουρος (μελανούρι), μόρμυρος (μουρμούρα), ξιφίας, όρκυνος (ορκύνι), ορφώς (ροφός), παλαμύς (παλαμίδα), πέρκη, ρίνη (εξαιρετική στη Σμύρνη), σκάρος, σμαρίδαι (μαρίδες), σπάρος, σκορπίος (περίφημος της Θάσου), σκόμβρος (σκουμπρί, σαργός (ο οποίος αναφέρεται ότι καταστρέφει τα δίχτυα), σάλπη (που είναι νόστιμη το καλοκαίρι και την ψάρευαν με κολοκύθι για δόλωμα), συναγρίς, τρίγλη (μπαρμπούνι), φάγρος (φαγκρί, που αναφέρεται ότι είναι γλυκό και θρεπτικό), χάννη (χάννος, που έχει ολάνοιχτο στόμα).

Οι ονομασίες αυτές, καθώς και οι ονομασίες των αλιευτικών εργαλείων που προαναφέραμε, αποτελούν την πλούσια ελληνική αλιευτική γλώσσα, η οποία σαφέστατα ελάχιστη επίδραση έχει υποστεί από τις χιλιετίες της χρήσης της, ώστε χωρίς δυσκολίες θα μπορούσαν να συνομιλήσουν για το αντικείμενό τους ένας αρχαίος με έναν σύγχρονο έλληνα ψαρά.

Ακόρεστος ιχθυοφαγία

Σημαντικές προσωπικότητες της αρχαιότητος, όπως ο Αριστοτέλης, αναφέρεται ότι ήταν ιχθυοφάγοι.

Ο μαθητής του Σωκράτη Αρίστιππος, που του άρεσαν πολύ τα ψάρια, επιτιμήθηκε κάποτε από τον Πλάτωνα, επειδή είχε αγοράσει πολλά. Του απάντησε λοιπόν ότι τα είχε πληρώσει μόνο δύο οβολούς και ο Πλάτων του είπε ότι για τόσο μικρό ποσόν θα τα αγόραζε και ο ίδιος. Λοιπόν, Πλάτωνα, του απάντησε ο Αρίστιππος, δεν είμαι εγώ ιχθυοφάγος αλλά εσύ φιλάργυρος.

Η ιχθυοφαγία των αρχαίων Ελλήνων σε κάποιες περιπτώσεις υπερέβαινε το μέτρο.

Ο Δωρίων, συγγραφέας του 1ου αι. π.Χ., όταν κάποτε ο δούλος του δεν του είχε αγοράσει ψάρια, μαστιγώνοντάς τον, τον πρόσταζε να του λέει ονόματα ψαριών. Και όταν ο δούλος του ανέφερε τον ορφό, το γλαυκίσκο κ.ά. ο Δωρίων του φώναζε ότι τον πρόσταξε να λέει ονόματα ψαριών και όχι θεών.

Ο Δημύλος σ’ ένα συμπόσιο λιμπίστηκε το μεγάλο ψάρι που προσφέρθηκε και για να μη φάει άλλος κανένας απ’ αυτό, έφτυσε πάνω του.

Κάποιος Διοκλής αναφέρεται ότι πούλησε το χωράφι του και ξόδεψε τα χρήματα που πήρε αγοράζοντας ψάρια.

Ορισμένοι έφθαναν μάλιστα να δίνουν στα παιδιά τους ονόματα θαλασσινών, όπως Ιχθύας, Ιχθύων, Κάραβος (καραβίδα), Κωβιός.

Χαρακτηριστικό είναι ότι ο όρος όψον, τον οποίο χρησιμοποιούσαν γενικά για οτιδήποτε τρωγόταν μαζί με το ψωμί ως προσφάγιο, κατέληξε να χρησιμοποιείται αποκλειστικά για το κυριότερο προσφάγιο των Αθηναίων, τον ιχθύν. Έτσι, το υποκοριστικό του όψου, οψάριον, κατέληξε στη λέξη ψάρι που έχει αντικαταστήσει τη λέξη ιχθύς.

Στην Αγορά της Αθήνας έχει προσδιοριστεί ανασκαφικά ο χώρος των ιχθυοπωλείων, αλλά υπάρχουν αναφορές και για πλανόδιους ιχθυοπώλες.

Αλιεία γινόταν επίσης στις λίμνες και στα ποτάμια του, αλλά τα ψάρια του γλυκού νερού τα εκτιμούσαν λιγότερο. Εξαίρεση αποτελούσαν τα χέλια (εγχέλεις) της Κωπαΐδος, που ήταν εκλεκτή λιχουδιά για τους Αθηναίους. Αλλά και τα χέλια του Στρυμόνα φημίζονταν για το πάχος τους. Στην Αρκαδία, στον παραπόταμο του Λάδωνος Αροάνιο, αναφέρεται ότι ζούσαν ψάρια που έβγαζαν φωνή (φθεγγόμενοι ιχθύες) όμοια με του πουλιού τσίχλα.

Το χταπόδι του Διογένη 
Εκτός από τα πολυάριθμα είδη ψαριών, προσφιλή εδέσματα αποτελούσαν τα μαλάκια και τα οστρακοειδή. Πολύποδες (χταπόδια), σηπίαι σουπιές), τευθίδαι (καλαμάρια), κάραβοι (καραβίδες), καρίδαι (γαρίδες), καρκίνοι (καβούρια), αστακοί, εχίνοι (αχινοί), κτένοι (χτένια), μύαι (μύδια), λεπάδαι (πεταλίδες), όστρεα (στρείδια), πίνναι και σωλήναι, αποτελούν τα πιο συνηθισμένα από αυτά.Η υπάρχουσα πεποίθηση ότι τα μαλάκια είναι αφροδισιακή τροφή έχει διατυπωθεί από την αρχαιότητα.

Για τα πολλά και μεγάλα χταπόδια τους φημίζονταν η Θάσος και η Κέρκυρα. Στην Τροιζήνα το χταπόδι ήταν ιερό και η αλιεία του απαγορευόταν. Αναφέρεται επίσης ότι σε κάποιες περιπτώσεις τα χταπόδια βγαίνουν στη στεριά και ότι αγκαλιάζουν δένδρα, ελιές και συκιές, και μάλιστα ότι έτρωγαν σύκα. Στα χταπόδια αρέσει η ελιά και βυθίζοντας στο νερό κλαδιά ελιάς τα χταπόδια τυλίγονται γύρω τους και έτσι τα αλίευαν.
Ο ποιητής Φιλόξενος από τα Κύθηρα ήταν υπερβολικά ιχθυοφάγος. Αγόρασε στις Συρακούσες ένα χταπόδι δύο πήχεων (περίπου ενός μέτρου) και το έφαγε σχεδόν όλο. Έπαθε βέβαια βαρύτατη δυσπεψία και ο γιατρός τον συμβούλευσε να τακτοποιήσει τις εκκρεμότητές του γιατί θα πέθαινε. Αυτός ζήτησε τότε να τακτοποιήσει ό,τι είχε απομείνει από το χταπόδι του.Ο κυνικός φιλόσοφος Διογένης πέθανε επειδή έφαγε χταπόδι ωμό.

Για τη σουπιά λέγεται ότι αν χτυπηθεί θηλυκή σουπιά από τρίαινα, οι αρσενικές την τραβούν και προσπαθούν να τη σώσουν, ενώ αν χτυπηθεί αρσενική, οι θηλυκές απομακρύνονται.Οι μεγαλύτερες γαρίδες γίνονται στη Σμύρνη και οι μεγαλύτεροι αστακοί στην Αλεξάνδρεια. Αυτά όμως ήταν μάλλον εξεζητημένα εδέσματα για τους λίγους.

Ένας Σπαρτιάτης που βρέθηκε σε κάποιο συμπόσιο μακριά απ’ την πατρίδα του, όταν του προσφέρθηκαν αχινοί, μη γνωρίζοντας με ποιον τρόπο τρώγονται, έβαλε έναν στο στόμα του με τα αγκάθια και επειδή δεν ήθελε να του καταλογιστεί ως δειλία το να τον φτύσει, τον ροκάνισε με τα δόντια του και τον κατάπιε μαζί με τα αγκάθια.Ιδιαίτερη σημασία δινόταν στο μαγείρευμα των θαλασσινών. Οι τρόποι ήταν απλοί, απλά σημαντικό ήταν να εκτελεστούν με τέχνη. Τα έψηναν στα κάρβουνα (επανθρακίδες) σε ειδικές σχάρες που ονομάζονταν εσχάραι ιχθυοπτίδες, τα έβραζαν (εφθά ή εψητά) ή τα τηγάνιζαν (τηγανιστά). Την επιδεξιότητά του όμως ο κάθε μάγειρος την έδειχνε με τις σάλτσες από μυρωδικά, καρυκεύματα και τυριά, με τις οποίες συνοδεύονταν τα θαλασσινά.

Ο Όμηρος θεωρεί παράγοντα ευδαιμονίας ενός τόπου το να παρέχει η θάλασσα ψάρια. Τα ψάρια και τα άλλα θαλασσινά ως άφθονη, νόστιμη, υγιεινή και εύκολη στην προετοιμασία της τροφή αγαπήθηκαν με πάθος από τους αρχαίους Έλληνες, οι οποίοι, έχοντας εμβαθύνει ιδιαίτερα σε θέματα διατροφής, είχαν υψηλές γευστικές απαιτήσεις. Η σχέση μας με τα θαλασσινά παρέμεινε καλή μέσα στους αιώνες. Σήμερα, με τους κινδύνους που περιέχονται σε άλλα τρόφιμα, έχουμε επιπλέον λόγους να προστατεύουμε τη θαλάσσια ζωή από τις απειλές της αλόγιστης αλιείας και της ρύπανσης και να στραφούμε περισσότερο στην ιχθυοφαγία.
Πίνακας με το παλιό και το σημερινό όνομα των ελληνικών ψαριών

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο Βήμα της Κυριακής την 18-7-1999 
Αναδημοσίευση από τον κ. Παναγιώτη Β. Φάκλαρη, αναπληρωτή καθηγητή Κλασικής Αρχαιολογίας στο Αρειστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, μέλος της πανεπιστημιακής ανασκαφής.

Fish and Fishing in Ancient Greece

Διαβάστε περισσότερα στο KRASOBLOG


Ερυθρός τόνος πουλήθηκε αντί 565.000 ευρώ

5 Ιανουαρίου, 2012

Το 269 κιλών ψάρι έπιασε τιμή-ρεκόρ σε δημοπρασία του Τόκιο

Ιαπωνία: Ερυθρός τόνος πουλήθηκε αντί 565.000 ευρώ

Eνας  ερυθρός (κυανόπτερος) τόνος πουλήθηκε σε τιμή-ρεκόρ των 565.000 ευρώ (56,49 εκατ. γεν) στην πρώτη δημοπρασία του χρόνου που έγινε στην ψαραγορά Τσουκίτζι στο Τόκιο, τη μεγαλύτερη του κόσμου.

Με βάρος 269 κιλά, το ψάρι αλιεύτηκε στα ανοικτά της επαρχίας Αομόρι (βόρεια Ιαπωνία) και αγοράστηκε από τον ιδιοκτήτη μιας διάσημης αλυσίδας εστιατορίων σούσι του Τόκιο, τη Σούσι Ζανμάι.

Πρόκειται για τον πιο ακριβό τόνο στην ιστορία της Ιαπωνίας, μετά το ρεκόρ των 32,49 εκατ. γεν που είχαν διατεθεί πέρυσι για ένα τεράστιο ψάρι 342 κιλών, δήλωσε ένας υπεύθυνος της ψαραγοράς.

«Ηθελα να πάρω τον καλύτερο τόνο για να τον φάνε οι γιαπωνέζοι πελάτες και όχι ξένοι», δήλωσε ο νικητής της δημοπρασίας Κιγιόσι Κιμούρα.

Στην τιμή αυτή, το κομμάτι του φιλέτου σε σασίμι (ωμό ψάρι) ή σούσι (συνοδευμένο με ξυδάτο ρύζι) θα έπρεπε να διατίθεται για περίπου 5.000 γιεν (50 ευρώ) το κομμάτι, όμως ο ιδιοκτήτης του Σούσι Ζανμάι θα το πωλεί στην κανονική τιμή των 418 γεν (4 ευρώ), σύμφωνα με τα ιαπωνικά μέσα ενημέρωσης.

Η Ιαπωνία καταναλώνει το 80% των ερυθρών τόνων που αλιεύονται στον κόσμο, κυρίως με τη μορφή του σούσι. Όμως ο τόνος ανώτερης ποιότητας εκτιμάται ολοένα και περισσότερο στην Κίνα και η συμμετοχή Κινέζων στις δημοπρασίες ανεβάζει τις τιμές.

Πηγή: Το Βήμα


Φάτε Ψάρια!!!!

2 Δεκεμβρίου, 2011

«Το συμπέρασμα είναι περισσότερο ψάρι, περισσότερη εγκεφαλική ουσία, λιγότερο Αλτσχάιμερ»

Ακόμα μια μελέτη που δείχνει ότι η συστηματική κατανάλωση ψαριού ωφελεί σημαντικά την μνήμη και την υγεία του εγκεφάλου, ανακοίνωσαν αμερικανοί επιστήμονες.

Όπως έδειξε, όσοι τρώνε ψητό ή βραστό ψάρι τουλάχιστον μία φορά την εβδομάδα, προάγουν την υγεία του εγκεφάλου τους.

Στη μελέτη συμμετείχαν 260 εθελοντές, μέσης ηλικίας 71 ετών. Τομογραφίες του εγκεφάλου τους έδειξαν πως όσοι έτρωγαν συστηματικά ψάρι είχαν λιγότερες πιθανότητες να παρουσιάζουν ενδείξεις καταστροφής των εγκεφαλικών κυττάρων στην περιοχή του εγκεφάλου που σχετίζεται με τη βραχυχρόνια μνήμη.

Βραχυχρόνια μνήμη είναι λ.χ. να θυμηθεί κανείς έναν τηλεφωνικό αριθμό που μόλις του είπαν.

Οι ίδιοι εθελοντές είχαν και λιγότερες πιθανότητες να πάσχουν από νόσο Αλτσχάιμερ ή ήπια νοητική διαταραχή, η οποία πολλές φορές εξελίσσεται σε άνοια, δήλωσε ο επικεφαλής ερευνητής δρ Σάιρους Ρατζί, από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίο του Πίτσμπουργκ.

Αρκετές μελέτες έχουν συσχετίσει την πλούσια σε ψάρια διατροφή με μειωμένο κίνδυνο εκδήλωσης Αλτσχάιμερ, αλλά η παρούσα βασίστηκε σε απεικονίσεις του εγκεφάλου και όχι σε τεστ νοητικής λειτουργίας και έτσι είναι η πρώτη που τεκμηριώνει άμεση σχέση της κατανάλωσης ψαριών με την δομή του εγκεφάλου.

«Το συμπέρασμα είναι περισσότερο ψάρι, περισσότερη εγκεφαλική ουσία, λιγότερο Αλτσχάιμερ», είπε παραστατικά ο δρ Ρατζί.

Η μελέτη παρουσιάσθηκε στο ετήσιο συνέδριο της Ακτινολογικής Εταιρείας της Βορείου Αμερικής (RSNA).

Από τους 260 εθελοντές, οι 163 έτρωγαν ψάρια από 1 έως 4 φορές την εβδομάδα. Κατά την έναρξη της μελέτης οι εθελοντές συμπλήρωσαν ερωτηματολόγια για την κατανάλωση ψαριών και τον τρόπο μαγειρέματος, ενώ οι απεικονιστικές εξετάσεις του εγκεφάλου τους έγιναν, κατά μέσον όρο, 7 χρόνια αργότερα.

Το 47% απ’ όσους σπανίως έτρωγαν ψάρι, παρουσίασαν τελικά καταστροφή εγκεφαλικών κυττάρων και νόσο Αλτσχάιμερ ή ήπια νοητική διαταραχή.

Το αντίστοιχο ποσοστό μεταξύ όσων έτρωγαν ψάρι τουλάχιστον μία φορά την εβδομάδα ήταν μόλις 3%.

Για την εξαγωγή των συμπερασμάτων τους οι ερευνητές έλαβαν υπ’ όψιν όλους τους παράγοντες κινδύνου έκπτωσης της μνήμης, μεταξύ των οποίων την ηλικία, το φύλο, το μορφωτικό επίπεδο, την παχυσαρκία και το επίπεδο της σωματικής δραστηριότητας.

Το όφελος των ψαριών αποδίδεται στα ωμέγα-3 λιπαρά οξέα που περιέχουν – ένα είδος λίπους που υπάρχει σε αφθονία στα λιπαρά ψάρια, όπως το σκουμπρί, η σαρδέλα, ο σολομός και ο τόνος.

Ta Neaonline